terugblik Alpe d'HuZes 2011

Zondag 15 Januari 2012 at 3:42 pm

terugblik van deelname "Sunrider" Peter

"SNERT TOCHT!"

Woensdag 11 Januari 2012 at 07:45 am Het is zondagochtend 8 januari half tien 's-ochtends. Het is een mooie zonnige dag. Het is veel te warm voor de tijd van het jaar en er staat een harde, stormachtige wind vanuit zee. Ideale omstandigheden voor onze traditionele snert tocht. Gezien de geringe opkomst (alleen Marcel en ik hebben de tocht gereden) is het misschien verstandig om nog een keer uit te leggen dat het weer alleen indirect met de titel van deze tocht te maken heeft. SNERT heeft in dit geval geen betrekking op het weer zelf maar betekent dat we na afloop van de tocht een welverdiende kom erwtensoep met elkaar eten. In theorie zou je een snert tocht ook in de zomer kunnen houden maar in de praktijk is het eten van erwtensoep toch het lekkerst bij een beetje koud, guur weer. Maar goed, we dwalen af... De opkomst was ietwat mager: de een moest op z'n kinderen passen terwijl bij de ander de kinderen juist niet aanwezig waren (ik kan het zelf ook niet meer helemaal volgen...). Zelf denk ik dat we het gewoon geen snert tocht hadden moeten noemen, maar goed.
We besluiten om eerst tegen de wind in te fietsen zodat we - vooropgesteld dat de wind aan het eind van de ochtend niet draait - op de terugweg wind mee hebben. Dit betekent dat we richting de zee gaan. De strandopgang bij Heemskerk is dan de meest voor de hand liggende optie. De hele heenweg hebben we een sterke wind tegen. Limburgs' mooiste wordt voor ons dit jaar een makkie na een 'beklimming' (zo voelt het in ieder geval wel) van zo'n 30 kilometer. Om en om gaan we op kop zodat we toch nog een redelijke snelheid kunnen halen. Eenmaal aangekomen bij het bos fietsen we door naar de strandopgang voordat we onszelf trakteren op koffie en gebak bij De Gasterij. Na deze welverdiende en welkome onderbreking zijn we weer voldoende uitgerust om de terugtocht te aanvaarden. Leek de heenreis op een lange beklimming, de terugreis (de wind is gelukkig niet gedraaid) lijkt net een lange afdaling. Met een gemiddelde snelheid van zo'n 40 km/uur worden we letterlijk naar huis geblazen; heerlijk!. Terug in Oostzaan wacht ons een goed glas whisky (Tamdhu 18 jaar) en een dampende kop snert! Wat kan het leven toch mooi zijn....

Grt. Erik B.

Rondje Gooi – 6 november 2011

Donderdag 17 November 2011 at 4:30 pm Van Wim, een Vriend van het Volkspark, had ik al eens gehoord dat de Sunriders iedere zondag een rondje in de omgeving fietsen, met af en toe een uitstap naar heuvelachtiger terrein. Dus toen ik in juni een racefiets kocht om een oude liefhebberij op te pakken, was de stap/trap naar Oostzaan snel gezet. Na meerdere tochtjes onder de rook van Amsterdam was het me wel duidelijk dat de Sunriders fijn gezelschap zijn waarmee je heerlijk naar koffie met gebak kunt fietsen.

Op zondag 9 november verzamelden we niet bij de kerk, maar in Naarden. Het was vrieskoud en kraakhelder, maar iedereen was warm gekleed. Vanaf de vesting ging het langs weiland en hei, door bos en woonwijk in een ruime boog om Hilversum heen. Het grootste deel van de tocht reden we door de prachtigste herfstbossen. Het tempo lag niet erg hoog vanwege de smalle paden die soms nauwelijks herkenbaar waren door het –gelukkig droge- herfstblad, maar dat vond niemand erg. Het was ‘lekker weg in eigen land’ en volop genieten van de omgeving. Een hoogtepunt was een enorme heksenkring in een beukenbos waarbij we lang stil bleven staan.

Na een pauze in Lage Vuursche, waar Wim zijn tenen kon ontdooien, was het weer even wennen aan de temperatuur en we hadden wat moeite met het tijdig herkennen van de soms goed verstopte ‘fietsknooppuntbordjes’. Dat leidde soms tot gevaarlijk scherp genomen bochten, vol-in-de-rem-acties en terugrijden.

Het tweede deel van de tocht was echter minstens zo mooi als het eerste, met een onverwachte oversteek door een groot heideveld als mooie verrassing. Na op de kop af 50 kilometer waren we weer terug bij de auto’s. Niet echt moe, maar zeer voldaan.
Volgende week gaan we weer de open polder in, maar dit smaakt naar meer.

-Jasper-

gefietste route: 33-78-79-80-81-52-24-21-16-22-63-83-31-12-11-10-36-35-34-33

Limburgs Mooiste 2011 - Trappen, Plakken en Waterfietsen.

Zaterdag 02 Juli 2011 at 09:11 am

25 Juni 2011: de dag dat Oostzaan Limburg gaat ontmoeten, de Sunriders dalen af om te klimmen. Dit jaar de gele lus: 100 km zwaar.
Op vrijdagochtend verzamelen Erik E, Erik B, Marcel en Wim zich op de Rietschoot. ErikE heeft de koffie al klaar staan. Net voor een stevige bui komt Wim met grote en kleine rugzak op zijn fiets binnen. Even later komen ErikB en Marcel ook aan met de Citroën van ErikB. Na het bakkie gaan de dakdragers op het dak, maar komen we tot de conclusie dat ze niet echt vast zitten. Niet handig met twee fietsen op het dak en 250 km voor de boeg. Gelukkig hebben we spanbandjes mee en hiermee snoeren we de dakdragers vast.
Om 10:00 uur gaan we op pad. We komen er al snel achter dat we flink door moeten rijden want onder de 120 km/h gaan de spanbandjes klapperen op het dak. Doet ons denken aan een film met een bus. Toch even stoppen om te tanken: benzine voor de auto en vifit en koffie voor de Sunriders. Bandjes even anders doen en weer op pad.
In Limburg nemen we een heerlijke lunch (pasta met zalm) bij een bekend restaurant in Thorn. We zitten op een prachtig binnenpleintje onder een blauwe hemel, heerlijk. Na de lunch moeten we toch even doorlopen om droog de auto te bereiken. Er komen dreigende wolken aanzetten. Dat beloofd wat goeds...

Na even zoeken en met behulp van het navigatiesysteem ‘MarcelMarcel’ bereiken we ons hotel in Duitsland. Nou ja, het is meer een kruising tussen een Oost-Duits socialistisch bezinningsoord en een Majoor Boshartiaanse Jeugdherberg. Maar wel erg vriendelijke mensen die voor ons een kamer op de tweede verdieping hebben bedacht. De fietsen mogen ook in het hotel overnachten, onder het toeziend oog van de oprichter van het oord, Pater Nell.
Even omkleden om per fiets de omgeving te verkennen. Gelijk in het dorp al een pittig klimmetje. Hierna een buitenwijkje door en na een leuke afdaling rijden we zo de weilanden in. Gids Marcel neemt ons nog verder het veld in en we komen op onverharde paden uit. De andere Sunriders krijgen een onrustig gevoel in deze omgeving en net voordat er opstand uitbreekt weet Marcel ons een nog kleiner paadje in te praten en komen we exact op het festivalterrein van Limburgs Mooiste uit. Lang leve de GPS.
We halen onze startbewijzen op en kopen wat doping en wat fietsgerei. ErikE vindt gelukkig een smallere band want die brede kon echt niet, ‘geen gezicht’!

Wim koopt eindelijk zijn jasje voor veel te veel geld (zie DamtotDam’10) en na een paar biertjes te hebben gedronken gaan we via dezelfde weg weer terug naar het hotel. De leuke afdaling wordt nu een pittige klim. ErikB heeft zeer veel moeite met de zwaartekracht en valt zelfs helemaal stil. Hij zegt dit toe aan zijn fiets: “mijn trappers gingen niet meer rond”...
Een uur later op weg naar Heerlen om onze buik vol te eten bij de beste Italiaan uit de omgeving. Gelukkig hadden we gereserveerd want het was stampvol. Terug in het hotel zijn we vroeg onder de wol gekropen voor een nacht met harde bedden, slappe kussens, opvallend weinig gesnurk en af en toe een goederentrein en een onweersbui als achtergrondgeluid.
In de vroege ochtend op de dag van de waarheid hijsen we ons in ons prachtige tenue. Het goede ontbijt bevalt ons goed en we gaan op pad richting start. In de weilandomgeving kiezen drie eigenwijze Sunriders ervoor om toch een pad in te slaan waar al fietsers vandaan komen: ‘die komen vanaf de start en daar moeten wij ook heen’. Maar ook mountainbikers zijn vandaag uitgenodigd om te komen fietsen en die hebben vaak hun ogen in hun fietsbroek. ErikE raakt een aso-biker volop en valt midden in een modderplas. Behoorlijk gehavend klimt hij weer op zijn fiets en we rijden voorzichtig tegen de stroom in verder naar de start. Bij de start is het een chaos en het begint harder te regenen. De jasjes gaan aan. Dat belooft wat.
Na het uitdelen van de startbewijzen valt de grote fietserstroom uiteen. We rijden langs de Duitse kant, via twee andere klimmetjes, het onverharde pad van de Vaalserberg op: met 320 meter het hoogste punt van Nederland. Via de pas van Wolfhaag en via Harles komen we weer op 80 meter boven zeeniveau.

Het regent ondertussen flink door. ErikB rijdt lek en met zijn vieren staan we even later onder een afdak van een golfvereniging Eriks band te plakken. We koelen aardig af maar ErikB neemt nog even een halve modderduik: met het water van een modderplas spoelt hij zichzelf een beetje schoon, tja.

Weer op pad. De Gulpenerberg is een kraker: een stuk van 15% erin. Wonderlijk komen ook de jongens van de vlakke polder boven. Net hierna staan Marcels’ schoonouders op de camping. Zij staan aan de kant om ons aan te moedigen. Wim dacht hier warme soep te krijgen maar dat is een hallucinatie geweest. Zijn fiets begint wel steeds harder te kraken. De kleine versnelling wil niet meer. In het heuvellandschap is dit niet handig. Marcel begint steeds meer onderkoelt te raken maar gelukkig heeft Wim nog een droog truitje in zijn rugzakje. Het geklappertand wordt nu wat minder.

Halverwege de grensheuvel rijdt Wim zijn achterband lek. Door zijn slechte versnelling was hij achterop geraakt en de rest is al vooruit. Onder het afdakje van een boer de reserveband er maar weer om. En maar weer op pad om de ander Sunriders weer op te zoeken. De regen is nu wat minder en er lijkt wel wat zon achter het wolkendek te zitten. Droog rijden we Gulpen binnen. Eerst eens even een stevige lunch met een warme soep achteraf.
Met een volle buik gaan we weer op pad. Het miezert alweer. We rijden terug naar het parcours en met een grote boog om Gulpen heen inclusief een forse klim rijden we weer langs ons restaurantje om 100 meter verder een plijsterplaats op te rijden met gratis eten. Hebben we niet nodig en is vast niet zo lekker als onze lunch dus rijden we verder.
Acht kilometer voor de finish rijdt ErikB weer zijn achterband lek. Met een halfvolle band weet hij samen met Wim nog wel bovenop de Kruisberg te komen. Knap hoor, maar zowel Wim als ErikB hebben hun reserveband al verbruikt. ErikE was al eerder gepasseerd. Gelukkig zit Marcel er nog achter en met zijn reserveband gaan we richting finish.
Om circa vijf uur gaan we over de streep en worden we onthaald met een Gulpener biertje. Ook vinden we ErikE weer terug. Nog wat biertjes verder weer terug naar het hotel.

Uiteraard weer door het weiland en op het pittige klimmetje is het nu aan Wim die zegt zijn trappers niet meer rond te krijgen. Zijn ketting staat helemaal vast.
In het hotel hebben de aardige hotelmensen onze kamers nog even aangehouden. De douche is vurrukkulluk. De fietsen staan al op de auto en we willen een paar kilometer verderop een echte Duitse schnitzel gaan verorberen. In het Argentijnse restaurant waar we terechtkomen krijgen we geen schnitzel maar de steak smaakt ons ook goed.

Rozig stappen we de auto weer in en na nog een tank-, koffie- en ijsstop komen we om 23:00 uur weer aan in de Zaanstreek.

VIDEO BEKLIMMINGEN MARCEL
VIDEO BEKLIMMINGEN ERIK E
VIDEO BEKLIMMINGEN ERIK B
VIDEO BEKLIMMINGEN WIM

Jongens, ik heb genoten. Bedankt voor de rit en volgend jaar zeker weer.
Wim

verslag Peter alp d'huzes 2011

Dinsdag 28 Juni 2011 at 8:49 pm Zie voor verslag onderstaande link;
Verslag

Grt. Peter

Rabo Cycle Tour Amsterdam 2011

Dinsdag 31 Mei 2011 at 9:14 pm

Om 08.00 afgesproken. Iedereen - Wim, Marcel en ik - (Erik E kon op het laatste moment helaas niet mee, Peter en Erwin oefenen voor de Alp DuZes, Jan had gewerkt, John heeft alle vrije dagen voor volgend jaar al opgemaakt en moet dit nu compenseren, enz.) is keurig op tijd. Na een kop koffie zetten we de fietsen op de auto en gaan op pad. De start - en de finsih - van het parcours is op de Jaap Edenbaan in Amsterdam. We parkeren de auto in Diemen, pakken de fietsen en de rest van onze uitrusting en fietsen naar de start. Voor de 100KM kan er gestart worden van 08.00 tot 09.00. Exact 08.59 gaan we over de streep (last but not least!). We zetten koers richting het Amsterdam - Rijnkanaal en na een paar kilometer gaan we rechtsaf. Via allerlei dijkjes en slingerweggetjes gaan we richting Vinkeveen. Het is iedere keer weer een verrassing hoe snel je vanuit Amsterdam in prachtige landschappen komt met weilanden, slootjes, boerderijen, koeien, wilgen enz. Dit is genieten in het kwadraat. Het weer zit trouwens ook mee: precies de goeie temperatuur om te fietsen en geen regen. Samen de perfecte combinatie voor een fantastische dag!. We sluiten ons aan bij een groepje rijders van team "Bouwadvies". Deze mannen hebben er een flinke vaart in - zo'n 36 km/uur - prima om te volgen maar net even te veel om het kopwerk van ze over te nemen (zeker tegenwinds..). Door de hoge snelheid zijn we al vrij snel bij de eerste verzorgingspost. Het draaiorgel speelt volop en de sfeer is hier prima; er worden bananen, krentebollen en sportdrank uitgedeeld waar we gretig gebruik van maken. Marcel komt zijn teammanager hier tegen die, nadat we nog koffie hebben genuttigd, het volgende deel van de route met ons meefietst (veelal voorop moet ik eerlijkheidshalve erkennen...).

Het fietsen gaat op zich prima maar je merkt dat we de afgelopen periode toch ook niet al te veel gefietst hebben. De kilometers hebben we wel hard nodig want Limburgs' mooiste komt akelig dichtbij.... We gaan verder richting Zwammerdam. Ik kan er maar niet over uit: het is hier werkelijk prachtig, Hollandser kan niet. Dat is een van de vele voordelen van fietsen (zelfs met de snelheden die wij halen!): je komt op plekken waar je normaliter met de auto met een grote boog omheen raast. Bij Bilderdam moeten we even stoppen, de brug staat omhoog om pleziervaart door te laten. In deze plaats is ook de volgende verzorgingspost waar alles ook weer tot in de puntjes geregeld is: muziek, eten, drinken en een goede sfeer.

Inmiddels hebben we zo'n 70 KM gereden. Nog zo'n 35 te gaan; iets meer dan een uur. We komen door Kudelstaart langs de Aalsmeerdersplassen en uiteindelijk zakken we bij Uithoorn langs de Amstel af richting Amsterdam. Rond half een finishen we bij de Jaap Edenbaan. De ontvangst is geweldig: bitterballen, bloemen, medaille, live-muziek. We zetten de fietsen neer (blij dat we eindelijk van het zadel afkunnen) en zoeken een bankje in de zon. Wim haalt broodjes kroket en bier, Marcel zorgt voor een constante aanvoer van bitterballen, zon, muziek. Wat kun je nog meer wensen...

Deze tour is een absolute aanrader: prachtige route en een geweldige organisatie. Volgend jaar zijn we absoluut weer van de partij (en hopelijk met volle bezetting)!.

Cycle Tour A'dam

Erik B.

Huiskamer Benen-Fiets-Concert

Maandag 11 April 2011 at 7:33 pm

WIELERKALENDER 2011

Zaterdag 08 Januari 2011 at 1:56 pm

Opgeven is geen optie! Ik ga voor 6x de alp!

Donderdag 09 December 2010 at 09:43 am

Hallo allemaal,

Deze Sunrider wil heel graag Stichting Alpe d’HuZes onder jullie aandacht brengen.

Alpe d'HuZes zet zich ervoor in dat de strijd tegen kanker uiteindelijk wordt gewonnen. Dat kanker niet meer als dodelijke ziekte, maar als een chronische ziekte kan worden gezien.
Opgeven is geen optie! Ik ga voor 6x de alp!
Op donderdag 9 juni 2011 gaan we de uitdaging aan om zes maal de vermaarde reus Alpe d’Huez op één dag te beklimmen, onder het motto “Opgeven is Geen Optie”. Met hulp van sponsorgelden gaan we de strijd aan tegen kanker. Elke deelnemer heeft een streefbedrag in gedachten; mijn streven is om € 10.000 bij elkaar te fietsen op de racefiets.
Je voelt je zo machteloos als mensen kanker hebben en je kan zo weinig voor ze doen. Je weet wat een zware strijd ze aangaan. Door middel van deze beklimming zetten deelnemers onmacht en emotie om in kracht. Het zal zwaar worden en het wordt de 1e keer dat ik deze reus ga beklimmen. Maar voor mij is het maar één dag zwaar; voor kankerpatiënten is de strijd veel zwaarder. Ik ben hard aan het trainen om mijn conditie te verbeteren; het liefst buiten en bij slecht weer op de roller voor de tv.
Het is voor mij een eer dat ik mee mag doen en door middel van mijn passies, mijn fiets en gitaar, een bijdrage te leveren aan de strijd tegen kanker. Met mijn fiets ga ik de fysieke uitdaging aan en met mijn gitaar ben ik van plan om akoestische huiskamer "Benen-Fiets-Concerten" te gaan geven, met als vergoeding eventuele vrijwillige donaties van het publiek.
Met meer dan 3.500 deelnemers gaan we het sponsorresultaat van 2010 (€ 12.117.999,34) proberen te verpulveren. Dat kunnen we niet alleen. Daar hebben we hulp van sponsors hard bij nodig!

Ik realiseer mij dat niet alleen de alp hoog is, maar ook de lat die ik mijzelf heb opgelegd, maar des te groter is de uitdaging en motivatie en met hulp van vele sponsors zou het kunnen lukken! Mijn werkgever heeft al een fantastisch bedrag van € 2.500 toegezegd en zij hebben een relatie met een fonds die alle opgebrachte sponsorgelden verdubbelt! Is dat niet fantastisch?
Nieuwsgierig geworden? Veel aanvullende informatie is te vinden op mijn persoonlijke actiesite, via deze link: link Hier kan je mijn blog volgen, een reactie plaatsen, doneren of een toezegging doen voor een donatie.(Mocht deze link niet werken, dan kan het ook via: www.opgevenisgeenoptie.nl. Als je via Actiepagina's op mijn naam Peter Groot zoekt, kom je er ook).

Voor grotere sponsoren zijn er uitgebreide PR-mogelijkheden en tegenprestaties beschikbaar (b.v. logovermelding op de site, banners langs het parcours, etc.); hierover is ook meer te vinden op de site van Alpe d’HuZes. Ook staat daar beschreven wat er met de sponsorgelden gebeurt.

Veel dank voor de belangstelling namens Alpe d'HuZes en alle kankerpatiënten met hun dierbaren!
Groet, Peter Groot, nr. 10

Tel: 06-10878765 Email: grootpm@gmail.com

p.s.: Stichting Alpe d’HuZes voert een strikt Anti-Strijkstokbeleid. Het ingezamelde geld gaat voor 100% naar kankeronderzoek. De Stichting maakt geen kosten, betaalt geen eigen medewerkers en betaalt niet voor diensten.

De Dam-naar-Dam-naar-Dam-naar-Dam-Classic

Woensdag 22 September 2010 at 8:27 pm

6:30 uur
De wekker gaat sinds hele lange tijd weer eens in huize Wilms. Sinds de kinderen er zijn is deze wekker eigenlijk een beetje overbodig geworden. Tot vandaag dus. Op deze zondag 19 september rijden de Sunriders de Dam-tot-Dam-fietsclassic.
De wijze lessen van een paar maanden eerder van Peter nr.10 zijn me goed bijgebleven: gisteravond heb ik alles al klaar gezet zodat me geen onverwachte dingen overkomen. De nummerplaat al aan mijn fiets, bidon klaargezet, fiets tip-top in orde, kleding voor het grijpen. Klaar om weg te gaan richting Oostzaan. Toch nog even mijn handschoentjes zoeken en terug naar binnen voor de bidon…

7:30 uur.
Op tijd op het Kerkplein. Bram (wie kent hem nu nog niet?), Erik B. (alias Ramon Primavera) en Alvin staan al te dauwtrappen. Marcel kwam al snel daarna samen met zijn ontbijtje aankarren. Erik E. (papadag), Joep (rugklachten/nattigheid? ;-)) Erwin vdP (geveld door griep) en de Onrustjes (watsderede?) doen vandaag niet mee. Peter (10) en Erwin (J.) gaan met de hempont. Op pad dan maar naar Amsterdam (1).

8:00 uur
Het is een gezellige bedoening op de dam. Jammer dat we Erwin en Peter niet tegenkomen. Even bellen dan maar… geen gehoor. Misschien hebben ze al gestempeld en staan ze aan de andere kant, dus ook maar stempelen. Geen spoor van de hemponters, nog eens bellen en ja hoor, ze staan als een stel wassenbeelden onder het Madam Tussauds. Ze moeten beide nog wel stempelen. Erwin neemt de kaart van zijn naamgenoot over en gaat lopend langs de stempelmeneer. Dit is ongeveer een kwartier sneller dan Peter die met zijn fiets er langs gaat.

8:30 uur
Vertrek vanaf de dam. Het begint wat te spetteren dus iedereen zijn jasje aan. Iedereen? Nee, er is nog een sunrider met respect voor het shirt en voor de sponsors… of ben ik gewoon nog steeds zo eigenwijs om mijn regenjack thuis te laten? We houden het op het eerste. Al snel komen we bij de IJtunnel aan en met een goede beginsnelheid klok ik 64,6 km/h onderin de tunnelbuis. Mijn versnellingen zijn op en mijn benen kunnen niet sneller. Net als verleden jaar is dit een te gekke ervaring. Op de fiets ervaar je hoe lang en breed deze tunnel eigenlijk is. De lopers zullen dit nog wel meer hebben.

9:00 uur
Het wordt weer droog. Jasjes uit.

9:30 uur
Er komen donkere wolken aan. Jasjes aan.
We rijden via Oostzaan en Zaandam (2) naar de Wormer en op de Enge Wormer begint het erg hard te regenen. De harde wind doet de striemende regen op hagel lijken en ik begin spijt te krijgen dat ik mijn jack toch niet heb meegenomen. Hard trappen is de remedie om warm te blijven en het kielzog van Erik en Erwin geeft me het idee dat ik de druppels ontwijk.

10:00 uur
Bij Knollendam (3) is de regen weer verdwenen en gaan de jasjes weer uit.

10:15 uur
Onder het viaduct van de Kogerbrug wordt weer even op elkaar gewacht: Alvin moet zijn bidons steeds van het asfalt rapen (leuk die nieuwe houders…), Bram is continu bezig om zijn blaas ergens te ledigen en de rest… jawel die twijfelen of de jasjes wel of niet aan moeten. Peter zweert zijn jasje af voor de rest van de dag maar op het moment dat we verder gaan begint het weer te regenen en gaat het jasje toch weer aan.

11:30 uur
Na de pleisterplaats in Alkmaar rijden we kort door Schoorldam (4) en slaan we in oostelijke richting. Hier voelen we eindelijk de wind even op de kont. Ook voelen we een lege maag dus we gaan maar even op zoek naar een eettent. Een halfuurtje later vinden we een geschikt restaurant. Volgens mij was dit ergens voor Obdam (5) maar ik kan me vergissen. In ieder geval hebben we heerlijk gegeten en precies op het goede moment: de tosti’s, soepen en broodjes warm vlees vonden gretig aftrek. Alvin dacht hier anders over. We moesten hem massaal overhalen om iets te eten. Een tosti ging er met wat tegenzin in.

13:00 uur
We gaan weer op pad. Alle jasjes gaan weer aan want het spat een beetje. We gaan er vol in want we zijn weer op krachten. Dat dachten we tenminste want een paar kilometer verderop zijn we 2 rijders kwijt: Alvin en Bram zijn zoek. We zoeken een geschikte plek onder een paar grote bomen waar de regen ons niet kan lastig vallen en wachten, en wachten en wachten. Maar geen Bram en Alvin. Toevallig staan we 200 meter voor de pleisterplaats in Obdam dus we gaan daar maar naar toe en blijven nog even wachten. Na 10 minuten moeten we de conclusie trekken dat we ze kwijt zijn. Waarschijnlijk een pijltje gemist. We besluiten door te gaan en rijden naar de oversteek... en wie komen daaraan? Jawel de vermiste renners. Inderdaad een afslag gemist. Wat een toeval. Met z’n allen rijden we verder richting Schardam (6).

14:00 uur
Schardam ligt aan het IJsselmeer. Vanaf hier is het tegen de wind in. Nog 50 km over de dijk met een stevige zuidwester. Hier worden de kuiten gehard en gevoel uitgeschakeld. Er zit al 120 km in de benen dus verstand op nul en blik op oneindig. We rijden afwisselend op kop en zoeken andere fietsdwazen op om de krachten te verdelen. De tactiek is nu om steeds naar de volgende dam te rijden: Edam (7), Volendam (8), Monickendam (9). In de laatste plaats moeten we Marcel weer even op zijn fiets praten. Hij heeft last van zijn knieën en bazelt iets over bij Broek rechtsaf. Gelukkig toont ie karakter, komt ie in een prettig groepje terecht richting Uitdam (10) en vergeet zo alle pijntjes. Alvin gooit ook nog wat doping-repen naar binnen en dat verklaart de weinige zin in de tosti.

15:30 uur
Samen met Erwin en Erik raken we los. Achter het plaatsnaambord van Durgerdam (11) schuilen we voor de wind en regen en wachten we de rest op. Al snel komen Peter en Alvin erbij. Even later komen ook Marcel en Bram aanfietsen maar rijden met een big smile voorbij. We springen weer op de fiets en rijden gezamenlijk richting Schellingwoudebrug die net als vorig jaar fier omhoog staat. Op de Mauritskade stappen we nog even af om alle jasjes uit te doen om in tenue over de finish te gaan. Peter, inmiddels gewend aan zijn comfort, moppert nog wat maar een kwartiertje later is het toch prachtig om met z’n allen over de streep te gaan.

17:00 uur
Na wat biertjes en koffie en een aantal steeds heroïscher wordende sterke verhalen gaan we onder de modderspatten op huis aan. Peter en Erwin gaan weer via de hempont terug. De rest pakken de NDSM-pont. Ik ga via Tuindorp Oostzaan richting Zaandam waar me een warm bad wacht. Dat is genieten na 180 km afzien. Heerlijk euforisch dommel ik wat weg en droom al over volgend jaar: met de complete Sunridersploeg op pad langs de dammen van Noordholland in een mooi nazomerzonnetje. Of met een goed regenjasje...!