Het mooie Twiske

Zondag 28 December 2008 at 9:50 pm

datum: zo 28 dec 2008
weer: knalblauw met lage zon, lichte vorst, oostenwind
rijders: Wim en zijn schaduw
afstand: ca. 25 km
snelheid: laag

Negen uur 's ochtends sta ik voor de klerenkast om mijn fietsspullen bij elkaar te zoeken. Een paar stappen buiten leerde me dat het vandaag prachtig weer is. Een knalblauwe lucht maar met een temperatuur onder nul en daarbij een oostenwind die het gevoel geeft dat het nog harder vriest. Tien minuten later met m'n lange onderbroek en thermoshirt wil ik de deur uit gaan.
Voordat ik ga checkt Monique nog even de mail. Marcel, Erik en Joep laten weten dat ze thuisblijven: dicht-bij-de-warme-kachel-weer. Even denk ik dat ik gek ben, maar een zonnetje zoals deze laat ik niet schieten. Ik stap op de fiets richting het oosten.

Na een straf tegenwindje richting Oostzaan (vanaf de Klokbaai wind tegen) kom ik even voor half tien (wintervertrektijd) bij de kerk aan. Niemand te zien... Peter bellen maar geen gehoor, Mario idem dito. Na tien minuten toch maar vertrekken. Via de Twiskeweg (even het werk controleren) naar het Twiske. De fietspaden zien er glibberig uit met een wit knisperig vorstlaagje erop. Met de wind op de kop lijkt het even of mijn banden zacht zijn. Het lijkt of ik amper vooruit kom, alsof ik door de modder heen moet ploegen. Dit verdwijnt als ik wat meer durf krijg op het witte fietspad.

Door het lage zonnetje realiseer ik me hoe mooi het Twiske eigenlijk is. Goed om hier te rijden. Mooie dingen die me zo opvallen. De zonnestralen die speels via het kabbelende water en vervolgens door het hoge riet mij proberen te bereiken. De witte oplichtende berkenstammen die prachtig afsteken tegen het land daarachter. De sporen van weet-ik-veel-wat-voor-dieren op het witte laagje onder me. En een paar zwanen die in hun eigen wak midden in een meertje langzaam ontwaken. Ik zie heel weinig fietsers, wel veel lopers die ik af en toe slalommend moet ontwijken.

Na anderhalve ronde ga ik ter hoogte van de stationsstraat het Twiske weer uit. Langs het spoor heb ik de wind volledig op de kont. Even hard op de pedalen, grote plaat. Door het lage zonlicht vallen de hobbels in het asfalt beter op. De lange schaduwen steken mooi af tegen het witte asfalt. Zelfs de trein die de suizende stilte even verstoort past in het plaatje. Aan het eind nog even glibberen op de brug en door het Veldpark weer terug naar de Zaan. Het was geen lange tocht maar ik heb erg genoten.