Sunriders2010-07-02T22:13:27+02:00administratorhttp://www.sunriders.nl/index.phpmariolc@wxs.nltag:sunridersnl,2010:PivotCopyright (c) 2010, Authors of The week after (Limburgs mooiste)2010-07-02T22:13:00+02:002010-07-02T22:13:00+02:00tag:sunridersnl,2010:.74Zaterdagochtend, 06:45 uur reed Erwin met de bus voor bij Peter. Bagage achterin, fietsen achterop; we namen geen risico, dus reservefiets mee. Op weg naar Valkenburg aan de Geul!
Halverwege kreeg Peter trek in koffie en stelde voor om bij de Goudrenet een bakkie te doen. Bij binnenkomst keek de niet al te vrolijke serveerster ons aan van: “wat mot dat hier”? Ze had er duidelijk nog geen zin in. Dus na één bakkie afrekenen zonder fooi: WEGWEZEN.
20 Km. voor Valkenburg begon het te regenen. Op de camping aangekomen hoosde het (09:30 uur). Echter; een professioneel team is niet voor één gat te vangen, dus we gingen het terrein verkennen (met de auto, dat dan weer wel). Tijdens de verkenning kwamen we enkele verzopen wielrenners tegen in het café op de Bemelerberg.
Gelukkig werd het om 11.30 uur droog zodat we bij terugkomst op de camping (onder het genot van een halve liter bier) de tent konden opzetten in de veronderstelling dat het fietsen niets meer zou worden. Dus: toen de tent stond hebben we uit frustratie nog maar een half litertje naar binnen gegoten.
Na een stevige zelfgemaakte maaltijd zijn we even naar het dorp gewandeld voor wat smeermiddel voor de ketting (Hema).
Door al dat bier wilde Peter slapen en Erwin fietsen; dilemma. Na enig aandringen (ander woord: drammen) van Erwin werd om drie uur de eerste pedaaltrap gemaakt. We begonnen met een afdaling naar Valkenburg, daarna hebben we achter station Valkenburg de Mergellandroute opgepakt. Acuut: steile klim. Na 30 km. begonnen we te trippen: de omgeving suggereerde dat we afdaalden, maar de benen vertelden ons dat we aan het klimmen waren. Dat noemt men nou VALS PLAT. We vervolgden onze tocht tot aan Eijsden en gingen via “knelpuntenroute” terug naar de camping. Daar aangekomen constateerden we dat we zeventig km. op de teller hadden staan. Na het douchen en een flinke teug uit de bidon bleek de zeventig km. toch een beetje te veel van het goede voor Erwin en spuugde hij de Geul vol. Na een heerlijke maaltijd knapte hij gelukkig weer helemaal op. Toen nog één geel brouwsel en om 23:00 uur naar bed.
Zondagochtend, 9:00 uur, zonnig weer. Bij het aantrekken van onze Sunriders pakken viel het ons op dat we geen mouwloze shirts hebben; gelukkig hadden we wel zomersokken . Na het ontbijt regelrecht naar l’Alpe d’Huez en daarna Mont Ventoux. Oh nee….. dit was hallucineren vanwege de hete pakken. Het bleken gewoon de Cauberg en de Loorberg te zijn.
Peter kreeg vlak voor Eys dikke, vermoeide benen en durfde het niet meer aan om de Eijserbosweg te beklimmen. Echter; Erwin constateerde dat de route ons geen keus liet. Dus: KLIMMEN en boven komen. Na een spectaculaire afdaling kwamen we weer op de Mergellandroute richting Valkenburg, door Schin op Geul. In Schin op Geul verwezen de borden ons naar de Keutenberg. Na een kort overleg: “route is route” ook die puist (22%; steilste berg van Nederland) maar meegepakt. We zijn fietsend boven gekomen; kicken.
Via wat gehuchten zijn we in Valkenburg centrum op het terras beland en hebben we een traditioneel Limburgs Leeuw biertje gedronken.
Vanaf het terras gingen we via een beklimming terug naar de camping. Erwin had energie over en zat al voor de tent op een stoel, met een blikje in zijn hand toen Peter boven kwam. Na een heerlijke douche (apart) gingen we romantisch dineren in het dorp. Daar raakten we geanimeerd in gesprek met een stel waar we de rest van de avond gezellig gerstenat mee hebben gedronken op het terras. Na sluitingstijd gingen we van het “ter-ras” door naar ons “ma-tras (lees: luchtbed).
Maandagochtend (laat) dachten wij nog een heel klein stukje Mergellandroute te gaan rijden maar het bleek toch nog om 25 km. te gaan met minstens drie behoorlijk steile klimmetjes daarin. Uiteindelijk zijn we weer achter het station van Valkenburg geëindigd. Daarna hebben we de Cauberg en de Gulperberg nog beklommen. De afdaling van de Gulperberg heeft Erwin een paar remblokken gekost (super steil).
Tijdens het WK radio verslag van de voetbalwedstrijd Nederland-Denemarken hebben we de tent afgebroken , daarna pizza gegeten in het dorp en daarna zijn we huiswaarts gekeerd. Wegens slechte ervaring hebben we geen koffie gedronken bij de Goudrenet.
Na een zeer geslaagd weekend gingen de fietsen, met 190 km. op de teller weer de schuur in.
FunSunriders Erwin en PeterZaterdagochtend, 06:45 uur reed Erwin met de bus voor bij Peter. Bagage achterin, fietsen achterop; we namen geen risico, dus reservefiets mee. Op weg naar Valkenburg aan de Geul!
Halverwege kreeg Peter trek in koffie en stelde voor om bij de Goudrenet een bakkie te doen. Bij binnenkomst keek de niet al te vrolijke serveerster ons aan van: “wat mot dat hier”? Ze had er duidelijk nog geen zin in. Dus na één bakkie afrekenen zonder fooi: WEGWEZEN.
20 Km. voor Valkenburg begon het te regenen. Op de camping aangekomen hoosde het (09:30 uur). Echter; een professioneel team is niet voor één gat te vangen, dus we gingen het terrein verkennen (met de auto, dat dan weer wel). Tijdens de verkenning kwamen we enkele verzopen wielrenners tegen in het café op de Bemelerberg.
Gelukkig werd het om 11.30 uur droog zodat we bij terugkomst op de camping (onder het genot van een halve liter bier) de tent konden opzetten in de veronderstelling dat het fietsen niets meer zou worden. Dus: toen de tent stond hebben we uit frustratie nog maar een half litertje naar binnen gegoten.
Na een stevige zelfgemaakte maaltijd zijn we even naar het dorp gewandeld voor wat smeermiddel voor de ketting (Hema).
Door al dat bier wilde Peter slapen en Erwin fietsen; dilemma. Na enig aandringen (ander woord: drammen) van Erwin werd om drie uur de eerste pedaaltrap gemaakt. We begonnen met een afdaling naar Valkenburg, daarna hebben we achter station Valkenburg de Mergellandroute opgepakt. Acuut: steile klim. Na 30 km. begonnen we te trippen: de omgeving suggereerde dat we afdaalden, maar de benen vertelden ons dat we aan het klimmen waren. Dat noemt men nou VALS PLAT. We vervolgden onze tocht tot aan Eijsden en gingen via “knelpuntenroute” terug naar de camping. Daar aangekomen constateerden we dat we zeventig km. op de teller hadden staan. Na het douchen en een flinke teug uit de bidon bleek de zeventig km. toch een beetje te veel van het goede voor Erwin en spuugde hij de Geul vol. Na een heerlijke maaltijd knapte hij gelukkig weer helemaal op. Toen nog één geel brouwsel en om 23:00 uur naar bed.
Zondagochtend, 9:00 uur, zonnig weer. Bij het aantrekken van onze Sunriders pakken viel het ons op dat we geen mouwloze shirts hebben; gelukkig hadden we wel zomersokken . Na het ontbijt regelrecht naar l’Alpe d’Huez en daarna Mont Ventoux. Oh nee….. dit was hallucineren vanwege de hete pakken. Het bleken gewoon de Cauberg en de Loorberg te zijn.
Peter kreeg vlak voor Eys dikke, vermoeide benen en durfde het niet meer aan om de Eijserbosweg te beklimmen. Echter; Erwin constateerde dat de route ons geen keus liet. Dus: KLIMMEN en boven komen. Na een spectaculaire afdaling kwamen we weer op de Mergellandroute richting Valkenburg, door Schin op Geul. In Schin op Geul verwezen de borden ons naar de Keutenberg. Na een kort overleg: “route is route” ook die puist (22%; steilste berg van Nederland) maar meegepakt. We zijn fietsend boven gekomen; kicken.
Via wat gehuchten zijn we in Valkenburg centrum op het terras beland en hebben we een traditioneel Limburgs Leeuw biertje gedronken.
Vanaf het terras gingen we via een beklimming terug naar de camping. Erwin had energie over en zat al voor de tent op een stoel, met een blikje in zijn hand toen Peter boven kwam. Na een heerlijke douche (apart) gingen we romantisch dineren in het dorp. Daar raakten we geanimeerd in gesprek met een stel waar we de rest van de avond gezellig gerstenat mee hebben gedronken op het terras. Na sluitingstijd gingen we van het “ter-ras” door naar ons “ma-tras (lees: luchtbed).
Maandagochtend (laat) dachten wij nog een heel klein stukje Mergellandroute te gaan rijden maar het bleek toch nog om 25 km. te gaan met minstens drie behoorlijk steile klimmetjes daarin. Uiteindelijk zijn we weer achter het station van Valkenburg geëindigd. Daarna hebben we de Cauberg en de Gulperberg nog beklommen. De afdaling van de Gulperberg heeft Erwin een paar remblokken gekost (super steil).
Tijdens het WK radio verslag van de voetbalwedstrijd Nederland-Denemarken hebben we de tent afgebroken , daarna pizza gegeten in het dorp en daarna zijn we huiswaarts gekeerd. Wegens slechte ervaring hebben we geen koffie gedronken bij de Goudrenet.
Na een zeer geslaagd weekend gingen de fietsen, met 190 km. op de teller weer de schuur in.
FunSunriders Erwin en Peter
]]>mariosunriders'HERFST-RIT" eind juni 2010 !!2010-06-20T21:43:00+02:002010-06-20T21:43:00+02:00tag:sunridersnl,2010:.73Vandaag was ik te gast bij de Sunriders, alhoewel deze zonnige naam vandaag niet van toepassing was, aangezien het bij vertrek vanochtend,slechts 11 graden Celsius was, dat betekende dus been- en armstukken aan en dat terwijl het morgen de 21e is en het Zomer moet worden.
De reden dat ik als gast mee reed , is dat mijn reguliere groepje ( de Loomannetjes ) op terugweg was van een weekje fietsen in de Ardêche, zij hebben daar de Ardechois gefietst (www.ardechoise.com) , een beste rit van 216km op 1 dag, ik heb inmiddels contact gehad en men deelde mee, dat ze van de 7 dagen,er 2 droog meegemaakt hebben en dat er bovendien 2 valpartijen geweest zijn, echter niet ernstig.
Maar meer over de tocht van vandaag, het was zoals eerder vermeld, een winderige en koele dag , maar we lieten ons niet uit het veld slaan en vertrokken via Zaandam naar Koog a\d Zaan richting Assendelft, om door te fietsen via Heemskerk naar het strand, om een blik te werpen op een woest uitziende zee.
Aldaar heb ik even een foto gemaakt van de Sunriders en daarna zijn we naar de gasterij Kruisberg gereden, alwaar we een heerlijke appeltaart met slagroom verorberd hebben, gelukkig naast een brandende vuurkorf, die de temperatuur op een aangename manier deed stijgen en de leden van de Sunriders erop attent maakten, dat zij de helmen op afstand moesten houden.
Na deze heerlijke onderbreking, zijn we via Heemskerk, alwaar we midden in een trimloop belandden, via Bush en Dam naar Krommeniedijk gereden om in Wormerveer , bij een wegopbreking Jan Onrust totaal kwijt te raken, gelukkig deed het mobieltje zijn werk en Jan vertelde ons , dat hij via Wormer naar Oostzaan zou rijden.
Gelukkig troffen we hem weer na het Bartelsluisje, om gezamenlijk terug te fietsen naar het mooie Oostzaan.
Ik heb , ondanks het slechte weer, heerlijk gefietst en het was weer anders ,dan met het eigen ploegje achter elkaar aan te jagen met hartslag 180.
Groeten van Martin en hopelijk volgende keer beter weer.
De reden dat ik als gast mee reed , is dat mijn reguliere groepje ( de Loomannetjes ) op terugweg was van een weekje fietsen in de Ardêche, zij hebben daar de Ardechois gefietst (www.ardechoise.com) , een beste rit van 216km op 1 dag, ik heb inmiddels contact gehad en men deelde mee, dat ze van de 7 dagen,er 2 droog meegemaakt hebben en dat er bovendien 2 valpartijen geweest zijn, echter niet ernstig.
Maar meer over de tocht van vandaag, het was zoals eerder vermeld, een winderige en koele dag , maar we lieten ons niet uit het veld slaan en vertrokken via Zaandam naar Koog a\d Zaan richting Assendelft, om door te fietsen via Heemskerk naar het strand, om een blik te werpen op een woest uitziende zee.
Aldaar heb ik even een foto gemaakt van de Sunriders en daarna zijn we naar de gasterij Kruisberg gereden, alwaar we een heerlijke appeltaart met slagroom verorberd hebben, gelukkig naast een brandende vuurkorf, die de temperatuur op een aangename manier deed stijgen en de leden van de Sunriders erop attent maakten, dat zij de helmen op afstand moesten houden.
Na deze heerlijke onderbreking, zijn we via Heemskerk, alwaar we midden in een trimloop belandden, via Bush en Dam naar Krommeniedijk gereden om in Wormerveer , bij een wegopbreking Jan Onrust totaal kwijt te raken, gelukkig deed het mobieltje zijn werk en Jan vertelde ons , dat hij via Wormer naar Oostzaan zou rijden.
Gelukkig troffen we hem weer na het Bartelsluisje, om gezamenlijk terug te fietsen naar het mooie Oostzaan.
Ik heb , ondanks het slechte weer, heerlijk gefietst en het was weer anders ,dan met het eigen ploegje achter elkaar aan te jagen met hartslag 180.
Groeten van Martin en hopelijk volgende keer beter weer.
]]>mariosunriders2010-06-13T23:02:00+02:002010-06-13T23:02:00+02:00tag:sunridersnl,2010:.72
]]>mariosunridersLimburgs mooiste 20102010-06-10T19:42:00+02:002010-06-10T19:42:00+02:00tag:sunridersnl,2010:.71Vrijdag 4 juni 2010
Bijna is het zover. Na een wekenlange voorbereiding gaan we eindelijk op weg naar Limburg om de volgende dag mee te doen aan Limburgs mooiste waar we de blauwe lus gaan doen: 100 km door deze prachtige provincie. We verzamelen om 09.30 bij Erik E en rijden naar Zaandam om Wim op te halen. Aan werkelijk alles is gedacht: er is zelfs voorzien in walky talky’s voor de broodnodige communictatie onderweg...
Het weer is prachtig en de vooruitzichten voor vandaag en morgen zijn meer dan uitstekend. De stemming bij het team bestaande uit Marcel, Alvin, Erik E, Jan, Wim, Joep en Erik B zit er dan ook goed in. Onderweg maken we een tussenstop in het plaatsje Thorn in Noord Limburg, ook wel bekend als het “witte stadje”. Een bezoek aan dit stadje is meer dan de moeite waard, zeker aan te bevelen. In Thorn gebruiken we de lunch. Niet verwonderlijk met een zware tocht in het vooruitzicht nemen de meeste van ons pasta gerechten. Nadat we nog even in Thorn hebben rondgelopen gaan we weer op weg naar ons hotel in Heerlen. Volgens de routeplanners, ANWB site enz. staan ons de nodige files te wachten. Veelvuldig overleg via de ether: breaky, breaky kom er eens in.. leid ertoe dat we toch besluiten zo lang mogelijk de snelweg te volgen en geen groene route binnendoor. Het blijkt gelukkig mee te vallen en we komen rond een uur of drie bij ons hotel aan. We zijn niet de enige deelnemers aan Limburgs mooiste die dit hotel ontdekt hebben. We melden ons als team Zoutendijk en worden op slag als Koningen behandeld (Marcel je moet ons toch eens leren hoe je dit aanpakt: compromiterende foto’s, paardehoofden in bed....). We hebben drie kamers en komen snel tot een indeling: Marcel en E&E op een kamer, Joep en Wim op een kamer en Alvin en Jan. De kamers zien er prima uit en elke kamer heeft de beschikking over een bad met douche en een apart toilet: luxe!. Na ons snel te hebben omgekleed blijken er toch wat hiaten in de voorbereiding van sommige van ons te zitten: zo is Erik E zijn fietsschoenen vergeten. Hij baalt hier uiteraard stevig van en geeft aan dat hij graag even bij een Declathon langs wil om nieuwe schoenen te kopen (alsof ze die in Heerlen hebben, laat staan dat we weten waar de Decathlon is...). Na het omkleden gaan we op onze racefietsen op weg naar het startpunt van de tour. Ondanks de zorgvuldige voorbereidingen - zelfs deze verkennende tocht naar het startpunt is van tevoren op de kaart uitgezet en uitgeprint! – slagen we er toch in om de weg kwijt te raken. Blijkbaar kregen we wat hulp van buitenaf want we kwamen terecht op een soort winkelboulevard met – jawel – een Decathlon..... Erik E kon zijn geluk niet op en zat in werkelijk no-time binnen schoenen te passen. Van deze gelegenheid is tevens gebruik gemaakt om de uitrusting van de Sunriders – met uitzondering van Peter en Erwin helaas maar dit komt nog goed – te vervolmaken met wielrenhandschoenen in de perfect kleurstelling!. ErikE heeft overigens nog goede zaken kunnen doen door de schoenen die hij 3 weken eerder had aangeschaft voor een zeer gunstig prijsje aan Marcel over te doen: er gaan geruchten dat.... (nou ja, hij is maandag wel weer aan het werk gegaan dus het zal wel meevallen). Na deze geslaagde onderbreking gaan we verder naar het startpunt. Hier is muziek en er zijn verschillende stands met wielerspullen: shirts, schoenen, krachtvoer, fietsen. E&E zijn verschrikkelijk blij dat ze net een andere fiets hebben aangeschaft en dus niet in de verleiding komen.... (er staat o.a. een prachtige full carbon TREK in – je raad het al – de Sunriders kleuren). Er zijn al behoorlijk wat bezoekers en er hangt een prettige relaxte sfeer. Na deze sfeer – en het bier van de tour sponsor – geproeft te hebben gaan we weer terug naar het hotel. De fietsen mogen mee op de kamer hetgeen we ons geen twee keer laten zeggen.
Na ons te hebben opgefrist en omgekleed gaan we op weg naar “El Castillo”, een Italiaans restaurant op loopafstand van het hotel. Het is kermis in Heerlen – zo’n ontvangst hadden we niet verwacht: waarschijnlijk weer het mysterieuse “Zoutendijk effect”... Ter voorbereiding op de tocht die voor ons ligt wordt de nodige pasta ingeslagen om het glucose niveau op peil te krijgen. Het moet gezegd: in Limburg kun je uitstekend eten!. Nog even een biertje op het plein en dan terug naar het hotel. E&E zijn lettelijk gek op hun fietsen.
Zaterdag 5 juni 2010 – Blauwe Lus
Na een uitstekende nachtrust – ik kan hier natuurlijk alleen voor mezelf praten – staan we op. Marcel wordt wat moeilijk wakker en klaagt dat hij bijna niet geslapen heeft omdat Erik snurkt (dit moet op Erik E slaan omdat ik al meer dan 20 jaar samen ben met Ris en haar hier nog nooit over heb horen klagen....) en dat terwijl hij oordopjes in had; hij zal wel raar gedroomt hebben zonder Carolien...
Het opstaan, douchen en omkleden gaat verder zeer geroutineerd. Na het ontbijt controleren we onze uitrusting, brengen de banden op spanning (zijn tevens getuige van een ontluikende romance tussen Wim en Joep: foto’s beschikbaar...) en gaan op weg naar de start.
Onderweg zien we lange files met auto’s allemaal op weg naar de start van Limburgs mooiste. Gelukkig zijn wij op de fiets!. Eenmaal bij de start aangekomen hoeven we niets meer te doen – startbewijzen zijn al ons toegestuurd. Het valt op dat er ook heel veel vrouwen meedoen aan de tour. Het groepje dat het dichtst bij ons staat heeft startbewijzen voor de 150km zwaar (wij doen de 100km licht...). Net op tijd slik ik de opmerkingen die ik had willen maken in... Volgend jaar toch maar inschrijven voor de zwaarste versie (kan op het laatst nog gewijzigd worden, maar schijn is alles: staat per slot wel op het rugnummer en dat voelt al een stuk beter! ;-)).
Nog even een groepsfoto en dan aanschuiven om door de start te gaan.
Eindelijk: we zijn op pad. Ook deze dag is stralend: werkelijk geen wolkje aan de lucht. We hebben afgesproken om bij iedere rustplaats op elkaar te wachten en gezamelijk de finish over te gaan. Dat dit een goede afspraak is blijkt al vrij snel: je moet je eigen tempo rijden om niet kapot te gaan. Het fietsen in het heuvelachtige – prachtige - landschap van Limburg is heel wat anders dan de vlakke polders de we gewend zijn. Onderweg zie je werkelijk de mooiste taferelen: prachtige natuur met schitterende hoeve’s en kastelen. Het is puur genieten. De afdalingen zijn werkelijk spectaculair. In het begin wat onwenning maar na verloop van tijd raak je er meer aan gewend en durf je meer. Snelheden van tegen de 60km per uur zijn zeker mogelijk. Bij de eerste rustplaats in de buurt van Voerendaal komen we elkaar weer allemaal tegen. Iedereen is in een jubelstemming: heerlijk, prachtig, geweldig zijn de overheersende geluiden. De organistie van de tour is prima. De verzorging uitstekend: bananen, repen, heerlijk water. Het tweede deel van de tocht is al wat uitdagender en wijkt af van de route zoals die is gepubliceerd: we komen onder andere door Oud-Valkenburg en – na een lange klim – via Margraten richting Gulpen. De afdaling naar Gulpen is prachtig en de vaart zit er goed in. Opletten bij afdalingen is enorm belangrijk: tijdens de afdaling is er aan het eind opeens een meer dan scherpe bocht naar links naar de controle plaats in Gulpen. Erik E verteld op de rustplaats dat hij bijna werd uitgesmeerd over +/- 10 vierkante meter muur in een poging om mij in te halen en hierbij te laat realiseerde dat hij een bocht moest nemen. Als stille getuige hiervan laat hij een afgesleten (recht) stuk op zijn achterband zien: de rest van de tocht zien we zijn fiets op- en neergaande bewegingen maken..... Gelukkig is het goed afgelopen en kunnen we hier grappen over maken: Erik E in een grote bloedvlek uitgesmeerd over de muur met daaronder de tekst: “ik had ‘m bijna....”. Iedere andere variant was minder prettig geweest: een goede les voor ons allen!. Na een welverdiende rust in Gulpen maken we langzamerhand weer aanstalten om verder te gaan. Ineens spurt Jan weg, krentenbol nog half in z’n mond gepropt springt hij op zijn fiets en mompelt nog iets zoals “ik zie een maatje....”. Hier trapt natuurlijk niemand in. Jan heeft gewoon Limburgs Mooiste ontdekt en zorgt ervoor dat hij vlak achter haar blijft rijden. Geen stijl natuurlijk: op deze manier gaat het fietsen vanzelf en had ie net zo goed met de auto kunnen gaan... Na nog een paar lange valse platten en snelle afdalingen komen we op de rustplaats voor Vaals. Na het uitwisselen van ervaringen en het op peil brengen van het vocht gehalte gaan we op weg richting Vaals. Vlak voor Vaals komen we een echt gemene stijging tegen. In het lichtste verzet kom je hier nog maar met de grootste moeite tegenop. Dit is werkelijk afzien in het kwadraat!. Dat belooft nog wat. Volgens de overzichtskaarten was dit stukje maar iets van 68 KIP (Kracht Inspannings Punten). De Vaalserberg staat voor 92 KIP.... Vlak voor de rustplaats in Vaals zien we een pijl met de tekst: “vermijden van de Vaalserberg”. Omdat Wim eerder al geopperd had om de Vaalserberg gewoon over te slaan verdenken we hem ervan dit bordje opgehangen te hebben. De verleiding is onmetelijk groot maar het toch onze eer te na om hier gevolg aan te geven: we hebben al een van de lichtste varianten als we gaan afsnijden kunnen we onszelf waarschijnlijk voorlopig niet meer in de spiegel zien.. De pauze in Vaals duurt wat langer dan bij eerdere rustplaatsen. De stemming is om te snijden. Iedereen is er van overtuigd dat de ware beproeving nu pas gaat beginnen en het voorproefje vlak voor Vaals was niet erg bemoedigend. Jan gaat als eerste op pad onder het mom: “jullie halen me toch wel in” – maar inmiddels kennen we zijn drijfveren. Alvin gaat met Jan mee. Ikzelf volg iets later. We hebben afgesproken om op elkaar te wachten bij het drielandenpunt om daar gezamelijk op de foto te gaan (met de vlag van Oostzaan!). Er blijken verschillende drielandenpunten te zijn: in ieder geval in de perceptie van de verschillende groepen want we staan verspreid op elkaar te wachten. Uiteindelijk komt het toch goed en wordt de felbegeerde foto gemaakt.
Hierna komen we na een korte afdaling in Duitsland terecht. De route gaat ineens linksaf maar wij besluiten om eerst rechtdoor te gaan en op het uitnodigende terras van een Duits restaurant frisdranken, salades, schnitzels en gehaktballen te nuttigen. We hebben een prachtig uitzicht over een mooi groen golvend dal, het zonnetje schijnt uitbundig: dit is vakantie!. De bediening is geweldig. Marcel is dusdanig onder de indruk (waarschijnlijker vermoeid als gevolg van slaaptekort dor het gesnurk van ErikE) dat hij op een rekening van €102,- zo’n €105,- fooi geeft. Gelukkig accepteert de serveerster dit niet. Ze geeft ons nog wel een compliment: wij zijn de gulste Nederlanders die haar restaurant ooit bezocht hebben.
We gaan weer verder: het laatste deel van de tocht. Joep laat zich door een ouder Duits echtpaar, dat in Nederland vaak de verkeerde kant is opgestuurd, in de verkeerde richting sturen waardoor we hem een paar kilometer voor de finish uit totaal onverwachte richting zien opdoemen: als herinnering besluiten we om een stukje van z’n medaille af te knippen vergelijkbaar met het stuk dat hij heeft afgesneden... Op het laatste stuk zien we een aantal fietsers in de berm liggen. Een man en een vrouw zijn frontaal tegen elkaar opgebotst. Er is gelukkig een arts bij maar op initiatief van Marcel (absoluut GROTE KLASSE!) gaan we helpen: andere fietsers/auto’s manen om rustig te rijden en 112 bellen voor een ambulance. Wat nu volgt is werkelijk beschamend. Het ongeval heeft plaatsgevonden vrijwel op de grens tussen Duitsland en Nederland maar op Nederlands grondgebied. We bellen 112 en komen uit bij de centrale in Maastricht. We geven globaal aan waar we zijn: tussen Bocholtz en Osbach in Nederland. De centrale geeft aan geen Bocholtz te kunnen vinden en verbind ons door naar de centrale in Aachen (Duitsland), deze geeft aan dat het op Nederlands grondgebied is en probeert ons weer door te verbinden naar de centrale in Maastricht. Deze neemt niet op. Hierna proberen ze de centrale in Venlo. Zelfde verhaal: Bocholtz kunnen we niet vinden (inmiddels zeker 15 minuten verstreken en nog geen ambulance onderweg...). Uiteindlijk slagen we erin om een ambulance op pad te krijgen. Als deze is verschenen kunnen we niets meer doen en zetten onze toch voort. Na 500 meter zien we een plaatsnaambordje: Bocholtz – gemeente Simpelveld....
Gezamelijk gaan we over de finish. Vlak voordat we de finish overgaan wacht ons een enorme teleurstelling: de presentator vertelt ons dat de frisdrank op is en dat er alleen nog maar bier is: gratis van de sponsor: Brouwerij Gulpener..
Bij de finish laten we ons in het gras zakken en geven ons over aan het ware genieten: terugkijken op een bijzonder geslaagde dag onder het genot van een biertje, in het gras, onder de zon: een mooiere voorstelling is niet denkbaar. Op basis van de ervaring van Marcel en Erik E die Limburgs’ mooiste twee jaar eerder samen met Mario hebben gereden (volgens ons heeft Mario ook dit jaar met ons meegedaan en gezorgd voor de fantastische omstandigheden) hebben we nog de beschikking over 1 hotelkamer waar we ons kunnen douchen en omkleden. Vervolgens gaan we op weg naar huis, gaan nog even naar een Chinees in Roosteren om te eten alvorens we op eigen gelegenheid richting Oostzaan gaan.
Limburgs mooiste was zeker ook mijn mooiste!.
Erik B.
Vrijdag 4 juni 2010
Bijna is het zover. Na een wekenlange voorbereiding gaan we eindelijk op weg naar Limburg om de volgende dag mee te doen aan Limburgs mooiste waar we de blauwe lus gaan doen: 100 km door deze prachtige provincie. We verzamelen om 09.30 bij Erik E en rijden naar Zaandam om Wim op te halen. Aan werkelijk alles is gedacht: er is zelfs voorzien in walky talky’s voor de broodnodige communictatie onderweg... Het weer is prachtig en de vooruitzichten voor vandaag en morgen zijn meer dan uitstekend. De stemming bij het team bestaande uit Marcel, Alvin, Erik E, Jan, Wim, Joep en Erik B zit er dan ook goed in. Onderweg maken we een tussenstop in het plaatsje Thorn in Noord Limburg, ook wel bekend als het “witte stadje”. Een bezoek aan dit stadje is meer dan de moeite waard, zeker aan te bevelen. In Thorn gebruiken we de lunch. Niet verwonderlijk met een zware tocht in het vooruitzicht nemen de meeste van ons pasta gerechten. Nadat we nog even in Thorn hebben rondgelopen gaan we weer op weg naar ons hotel in Heerlen. Volgens de routeplanners, ANWB site enz. staan ons de nodige files te wachten. Veelvuldig overleg via de ether: breaky, breaky kom er eens in.. leid ertoe dat we toch besluiten zo lang mogelijk de snelweg te volgen en geen groene route binnendoor. Het blijkt gelukkig mee te vallen en we komen rond een uur of drie bij ons hotel aan. We zijn niet de enige deelnemers aan Limburgs mooiste die dit hotel ontdekt hebben. We melden ons als team Zoutendijk en worden op slag als Koningen behandeld (Marcel je moet ons toch eens leren hoe je dit aanpakt: compromiterende foto’s, paardehoofden in bed....). We hebben drie kamers en komen snel tot een indeling: Marcel en E&E op een kamer, Joep en Wim op een kamer en Alvin en Jan. De kamers zien er prima uit en elke kamer heeft de beschikking over een bad met douche en een apart toilet: luxe!. Na ons snel te hebben omgekleed blijken er toch wat hiaten in de voorbereiding van sommige van ons te zitten: zo is Erik E zijn fietsschoenen vergeten. Hij baalt hier uiteraard stevig van en geeft aan dat hij graag even bij een Declathon langs wil om nieuwe schoenen te kopen (alsof ze die in Heerlen hebben, laat staan dat we weten waar de Decathlon is...). Na het omkleden gaan we op onze racefietsen op weg naar het startpunt van de tour. Ondanks de zorgvuldige voorbereidingen - zelfs deze verkennende tocht naar het startpunt is van tevoren op de kaart uitgezet en uitgeprint! – slagen we er toch in om de weg kwijt te raken. Blijkbaar kregen we wat hulp van buitenaf want we kwamen terecht op een soort winkelboulevard met – jawel – een Decathlon..... Erik E kon zijn geluk niet op en zat in werkelijk no-time binnen schoenen te passen. Van deze gelegenheid is tevens gebruik gemaakt om de uitrusting van de Sunriders – met uitzondering van Peter en Erwin helaas maar dit komt nog goed – te vervolmaken met wielrenhandschoenen in de perfect kleurstelling!. ErikE heeft overigens nog goede zaken kunnen doen door de schoenen die hij 3 weken eerder had aangeschaft voor een zeer gunstig prijsje aan Marcel over te doen: er gaan geruchten dat.... (nou ja, hij is maandag wel weer aan het werk gegaan dus het zal wel meevallen). Na deze geslaagde onderbreking gaan we verder naar het startpunt. Hier is muziek en er zijn verschillende stands met wielerspullen: shirts, schoenen, krachtvoer, fietsen. E&E zijn verschrikkelijk blij dat ze net een andere fiets hebben aangeschaft en dus niet in de verleiding komen.... (er staat o.a. een prachtige full carbon TREK in – je raad het al – de Sunriders kleuren). Er zijn al behoorlijk wat bezoekers en er hangt een prettige relaxte sfeer. Na deze sfeer – en het bier van de tour sponsor – geproeft te hebben gaan we weer terug naar het hotel. De fietsen mogen mee op de kamer hetgeen we ons geen twee keer laten zeggen.
Na ons te hebben opgefrist en omgekleed gaan we op weg naar “El Castillo”, een Italiaans restaurant op loopafstand van het hotel. Het is kermis in Heerlen – zo’n ontvangst hadden we niet verwacht: waarschijnlijk weer het mysterieuse “Zoutendijk effect”... Ter voorbereiding op de tocht die voor ons ligt wordt de nodige pasta ingeslagen om het glucose niveau op peil te krijgen. Het moet gezegd: in Limburg kun je uitstekend eten!. Nog even een biertje op het plein en dan terug naar het hotel. E&E zijn lettelijk gek op hun fietsen.
Zaterdag 5 juni 2010 – Blauwe Lus
Na een uitstekende nachtrust – ik kan hier natuurlijk alleen voor mezelf praten – staan we op. Marcel wordt wat moeilijk wakker en klaagt dat hij bijna niet geslapen heeft omdat Erik snurkt (dit moet op Erik E slaan omdat ik al meer dan 20 jaar samen ben met Ris en haar hier nog nooit over heb horen klagen....) en dat terwijl hij oordopjes in had; hij zal wel raar gedroomt hebben zonder Carolien...
Het opstaan, douchen en omkleden gaat verder zeer geroutineerd. Na het ontbijt controleren we onze uitrusting, brengen de banden op spanning (zijn tevens getuige van een ontluikende romance tussen Wim en Joep: foto’s beschikbaar...) en gaan op weg naar de start.
Onderweg zien we lange files met auto’s allemaal op weg naar de start van Limburgs mooiste. Gelukkig zijn wij op de fiets!. Eenmaal bij de start aangekomen hoeven we niets meer te doen – startbewijzen zijn al ons toegestuurd. Het valt op dat er ook heel veel vrouwen meedoen aan de tour. Het groepje dat het dichtst bij ons staat heeft startbewijzen voor de 150km zwaar (wij doen de 100km licht...). Net op tijd slik ik de opmerkingen die ik had willen maken in... Volgend jaar toch maar inschrijven voor de zwaarste versie (kan op het laatst nog gewijzigd worden, maar schijn is alles: staat per slot wel op het rugnummer en dat voelt al een stuk beter! ;-)).
Nog even een groepsfoto en dan aanschuiven om door de start te gaan.
Eindelijk: we zijn op pad. Ook deze dag is stralend: werkelijk geen wolkje aan de lucht. We hebben afgesproken om bij iedere rustplaats op elkaar te wachten en gezamelijk de finish over te gaan. Dat dit een goede afspraak is blijkt al vrij snel: je moet je eigen tempo rijden om niet kapot te gaan. Het fietsen in het heuvelachtige – prachtige - landschap van Limburg is heel wat anders dan de vlakke polders de we gewend zijn.
Onderweg zie je werkelijk de mooiste taferelen: prachtige natuur met schitterende hoeve’s en kastelen. Het is puur genieten. De afdalingen zijn werkelijk spectaculair. In het begin wat onwenning maar na verloop van tijd raak je er meer aan gewend en durf je meer. Snelheden van tegen de 60km per uur zijn zeker mogelijk. Bij de eerste rustplaats in de buurt van Voerendaal komen we elkaar weer allemaal tegen. Iedereen is in een jubelstemming: heerlijk, prachtig, geweldig zijn de overheersende geluiden. De organistie van de tour is prima. De verzorging uitstekend: bananen, repen, heerlijk water.
Het tweede deel van de tocht is al wat uitdagender en wijkt af van de route zoals die is gepubliceerd: we komen onder andere door Oud-Valkenburg en – na een lange klim – via Margraten richting Gulpen. De afdaling naar Gulpen is prachtig en de vaart zit er goed in. Opletten bij afdalingen is enorm belangrijk: tijdens de afdaling is er aan het eind opeens een meer dan scherpe bocht naar links naar de controle plaats in Gulpen. Erik E verteld op de rustplaats dat hij bijna werd uitgesmeerd over +/- 10 vierkante meter muur in een poging om mij in te halen en hierbij te laat realiseerde dat hij een bocht moest nemen. Als stille getuige hiervan laat hij een afgesleten (recht) stuk op zijn achterband zien: de rest van de tocht zien we zijn fiets op- en neergaande bewegingen maken..... Gelukkig is het goed afgelopen en kunnen we hier grappen over maken: Erik E in een grote bloedvlek uitgesmeerd over de muur met daaronder de tekst: “ik had ‘m bijna....”. Iedere andere variant was minder prettig geweest: een goede les voor ons allen!. Na een welverdiende rust in Gulpen maken we langzamerhand weer aanstalten om verder te gaan. Ineens spurt Jan weg, krentenbol nog half in z’n mond gepropt springt hij op zijn fiets en mompelt nog iets zoals “ik zie een maatje....”. Hier trapt natuurlijk niemand in. Jan heeft gewoon Limburgs Mooiste ontdekt en zorgt ervoor dat hij vlak achter haar blijft rijden. Geen stijl natuurlijk: op deze manier gaat het fietsen vanzelf en had ie net zo goed met de auto kunnen gaan... Na nog een paar lange valse platten en snelle afdalingen komen we op de rustplaats voor Vaals. Na het uitwisselen van ervaringen en het op peil brengen van het vocht gehalte gaan we op weg richting Vaals. Vlak voor Vaals komen we een echt gemene stijging tegen. In het lichtste verzet kom je hier nog maar met de grootste moeite tegenop. Dit is werkelijk afzien in het kwadraat!. Dat belooft nog wat. Volgens de overzichtskaarten was dit stukje maar iets van 68 KIP (Kracht Inspannings Punten). De Vaalserberg staat voor 92 KIP.... Vlak voor de rustplaats in Vaals zien we een pijl met de tekst: “vermijden van de Vaalserberg”. Omdat Wim eerder al geopperd had om de Vaalserberg gewoon over te slaan verdenken we hem ervan dit bordje opgehangen te hebben. De verleiding is onmetelijk groot maar het toch onze eer te na om hier gevolg aan te geven: we hebben al een van de lichtste varianten als we gaan afsnijden kunnen we onszelf waarschijnlijk voorlopig niet meer in de spiegel zien.. De pauze in Vaals duurt wat langer dan bij eerdere rustplaatsen. De stemming is om te snijden. Iedereen is er van overtuigd dat de ware beproeving nu pas gaat beginnen en het voorproefje vlak voor Vaals was niet erg bemoedigend.
Jan gaat als eerste op pad onder het mom: “jullie halen me toch wel in” – maar inmiddels kennen we zijn drijfveren. Alvin gaat met Jan mee. Ikzelf volg iets later. We hebben afgesproken om op elkaar te wachten bij het drielandenpunt om daar gezamelijk op de foto te gaan (met de vlag van Oostzaan!). Er blijken verschillende drielandenpunten te zijn: in ieder geval in de perceptie van de verschillende groepen want we staan verspreid op elkaar te wachten. Uiteindelijk komt het toch goed en wordt de felbegeerde foto gemaakt.
Hierna komen we na een korte afdaling in Duitsland terecht. De route gaat ineens linksaf maar wij besluiten om eerst rechtdoor te gaan en op het uitnodigende terras van een Duits restaurant frisdranken, salades, schnitzels en gehaktballen te nuttigen. We hebben een prachtig uitzicht over een mooi groen golvend dal, het zonnetje schijnt uitbundig: dit is vakantie!. De bediening is geweldig. Marcel is dusdanig onder de indruk (waarschijnlijker vermoeid als gevolg van slaaptekort dor het gesnurk van ErikE) dat hij op een rekening van €102,- zo’n €105,- fooi geeft. Gelukkig accepteert de serveerster dit niet. Ze geeft ons nog wel een compliment: wij zijn de gulste Nederlanders die haar restaurant ooit bezocht hebben.
We gaan weer verder: het laatste deel van de tocht. Joep laat zich door een ouder Duits echtpaar, dat in Nederland vaak de verkeerde kant is opgestuurd, in de verkeerde richting sturen waardoor we hem een paar kilometer voor de finish uit totaal onverwachte richting zien opdoemen: als herinnering besluiten we om een stukje van z’n medaille af te knippen vergelijkbaar met het stuk dat hij heeft afgesneden... Op het laatste stuk zien we een aantal fietsers in de berm liggen. Een man en een vrouw zijn frontaal tegen elkaar opgebotst. Er is gelukkig een arts bij maar op initiatief van Marcel (absoluut GROTE KLASSE!) gaan we helpen: andere fietsers/auto’s manen om rustig te rijden en 112 bellen voor een ambulance. Wat nu volgt is werkelijk beschamend. Het ongeval heeft plaatsgevonden vrijwel op de grens tussen Duitsland en Nederland maar op Nederlands grondgebied. We bellen 112 en komen uit bij de centrale in Maastricht. We geven globaal aan waar we zijn: tussen Bocholtz en Osbach in Nederland. De centrale geeft aan geen Bocholtz te kunnen vinden en verbind ons door naar de centrale in Aachen (Duitsland), deze geeft aan dat het op Nederlands grondgebied is en probeert ons weer door te verbinden naar de centrale in Maastricht. Deze neemt niet op. Hierna proberen ze de centrale in Venlo. Zelfde verhaal: Bocholtz kunnen we niet vinden (inmiddels zeker 15 minuten verstreken en nog geen ambulance onderweg...). Uiteindlijk slagen we erin om een ambulance op pad te krijgen. Als deze is verschenen kunnen we niets meer doen en zetten onze toch voort. Na 500 meter zien we een plaatsnaambordje: Bocholtz – gemeente Simpelveld....
Gezamelijk gaan we over de finish. Vlak voordat we de finish overgaan wacht ons een enorme teleurstelling: de presentator vertelt ons dat de frisdrank op is en dat er alleen nog maar bier is: gratis van de sponsor: Brouwerij Gulpener..
Bij de finish laten we ons in het gras zakken en geven ons over aan het ware genieten: terugkijken op een bijzonder geslaagde dag onder het genot van een biertje, in het gras, onder de zon: een mooiere voorstelling is niet denkbaar. Op basis van de ervaring van Marcel en Erik E die Limburgs’ mooiste twee jaar eerder samen met Mario hebben gereden (volgens ons heeft Mario ook dit jaar met ons meegedaan en gezorgd voor de fantastische omstandigheden) hebben we nog de beschikking over 1 hotelkamer waar we ons kunnen douchen en omkleden. Vervolgens gaan we op weg naar huis, gaan nog even naar een Chinees in Roosteren om te eten alvorens we op eigen gelegenheid richting Oostzaan gaan.
Limburgs mooiste was zeker ook mijn mooiste!.
Erik B.
]]>mariosunriders23 mei - Kopje Bloemendaal (voor de meesten)2010-05-24T19:22:00+02:002010-05-24T19:22:00+02:00tag:sunridersnl,2010:.70Voor vandaag staat Het Kopje weer op het programma als verdere voorbereiding op Limburgs Mooiste 2010. Ruim vóór deze zondag hadden zowel Peter als Erwin onafhankelijk van elkaar al aangegeven dat ze het niet gingen redden. Marcel en Erik deelden bij de kerk mee, dat ze op de weg naar Bloemendaal onderweg zouden omkeren bij de pont ‘wegens verplichtingen elders’. Met acht man onderweg dus. Maar wie zou vermoeden dat we met vijf zouden terugkeren? Ondanks dat we niet hoefden te pezen om de pont te halen, ging het toch in redelijk tempo richting Buitenhuizen. Via Zaantheater, Westzanerdijk en Nauerna kwamen we hier rond half tien aan. Wat een heerlijk weer op deze eerste Pinksterdag: vrijwel geen bries en volop zon. Verschillende stelletjes verliefde zwanen in het water naast de pont. Als ploeg zijn we overigens nog niet helemaal ‘up to speed’ waar het gaat om dragen van het officiële Sunriders tenue. Het was een beetje een allegaartje vandaag: Alvin in het zwart (!), Juliette in rood-wit en Wim in de Oostzaanse kleuren, heel veel geel en een beetje blauw-zwart. Wat gaan we daar aan doen, dame en heren?
Bij pont Buitenhuizen zegden Marcel en ErikB ons vaarwel, jammer mannen. Meteen hierna moest Juliette door meerdere Sunriders worden ondersteund: ze zag een wielrenner op een Pinarello. Een roze nog wel, haar kleur! En... zelfs de wielen waren in deze kleur! (Wat is dat trouwens voor een ‘kerel’? Maar dat terzijde.) We stelden voor dat ze op de pont al haar charmes in de strijd zou gooien en deze man aan te bieden om haar (overigens fraaie) Giant te ruilen met de Pina... Niets meer van gehoord.
Na de pont in een mooi tempo op weg langs het Noordzeekanaal richting Velsen. Bij Velsen onder het tunneltje door op weg naar Brederode. Inmiddels viel het de meeste Sunriders op dat de fiets van onze Wim meer spontane gangwisselingen vertoonde, door overmatige tandwielslijtage, dan Erwin had in zijn hele periode van de vorgaande weken. Nou ja, doortrappen maar. In Bloemendaal aangkomen alvast een blik geworpen op de zaak met het harnas. Dat ging een lekker bakkie worden zo meteen, ideale omstandigheden! En ja, dan Het Kopje:
ieder in zijn eigen tempo omhoog en zo vaak als je wilde. Tot ziens bij de Ridder van Brederode. Maar na mijn tweede beklimming, zag ik tijdens de afdaling in een flits iets ongewoons uit mijn linker ooghoek. Iets geels voorovergebogen over de achterkant van een blauw-zwarte fiets. Wim en zijn Batavus! Omkeren en samen met Juliette en Alvin weer omhoog (ongepland, want ik rook de koffie al). Wim met pekzwarte handen rommelend aan wat ooit leek op een achterderailleur. Deze was compleet opgeblazen, ongetwijfeld door de ongebrijdelde krachten die de kuiten van Wim loslaten op het mechaniek. De link was gauw gelegd naar de eerder gehoorde rochelende en krakende geluiden van Wim’s aandrijving eerder die ochtend. Inmiddels stonden we allen om de Batavus heen. Geen redden meer aan, en voor Wim helaas einde verhaal voor vandaag. De ketting bleek zelfs een breuk te hebben en Wim trok deze zonder meer van het voor- en achterblad. Met het slachtoffer op sleeptouw richting het harnas, waar we weer prima appelgebak met een drankje namen. Wim telefoneerde en vond zo gelukkig een transporteur.
De overgebleven vijf gingen weer op weg naar ons einddoel, het kerkplein. Via Santpoort en Spaarndam, het leek wel de open-bruggen-tocht vandaag: we hebben drie bruggen tegen gehad, in hoog tempo naar de pont. Na de pont meteen weer bijschakelen op de Westzanerdijk richting Nauerna. Een paar tussensprintjes later – “iedere plaatsnaamaanduiding is een finishlijn” volgens Juliette – via de Kerkstraat weer op het Kerkplein. Wederom een heerlijke 60 km!
Erik E.
Bij pont Buitenhuizen zegden Marcel en ErikB ons vaarwel, jammer mannen. Meteen hierna moest Juliette door meerdere Sunriders worden ondersteund: ze zag een wielrenner op een Pinarello. Een roze nog wel, haar kleur! En... zelfs de wielen waren in deze kleur! (Wat is dat trouwens voor een ‘kerel’? Maar dat terzijde.) We stelden voor dat ze op de pont al haar charmes in de strijd zou gooien en deze man aan te bieden om haar (overigens fraaie) Giant te ruilen met de Pina... Niets meer van gehoord.
Na de pont in een mooi tempo op weg langs het Noordzeekanaal richting Velsen. Bij Velsen onder het tunneltje door op weg naar Brederode. Inmiddels viel het de meeste Sunriders op dat de fiets van onze Wim meer spontane gangwisselingen vertoonde, door overmatige tandwielslijtage, dan Erwin had in zijn hele periode van de vorgaande weken. Nou ja, doortrappen maar. In Bloemendaal aangkomen alvast een blik geworpen op de zaak met het harnas. Dat ging een lekker bakkie worden zo meteen, ideale omstandigheden! En ja, dan Het Kopje:
ieder in zijn eigen tempo omhoog en zo vaak als je wilde. Tot ziens bij de Ridder van Brederode. Maar na mijn tweede beklimming, zag ik tijdens de afdaling in een flits iets ongewoons uit mijn linker ooghoek. Iets geels voorovergebogen over de achterkant van een blauw-zwarte fiets. Wim en zijn Batavus! Omkeren en samen met Juliette en Alvin weer omhoog (ongepland, want ik rook de koffie al). Wim met pekzwarte handen rommelend aan wat ooit leek op een achterderailleur. Deze was compleet opgeblazen, ongetwijfeld door de ongebrijdelde krachten die de kuiten van Wim loslaten op het mechaniek. De link was gauw gelegd naar de eerder gehoorde rochelende en krakende geluiden van Wim’s aandrijving eerder die ochtend. Inmiddels stonden we allen om de Batavus heen. Geen redden meer aan, en voor Wim helaas einde verhaal voor vandaag. De ketting bleek zelfs een breuk te hebben en Wim trok deze zonder meer van het voor- en achterblad. Met het slachtoffer op sleeptouw richting het harnas, waar we weer prima appelgebak met een drankje namen. Wim telefoneerde en vond zo gelukkig een transporteur.
De overgebleven vijf gingen weer op weg naar ons einddoel, het kerkplein. Via Santpoort en Spaarndam, het leek wel de open-bruggen-tocht vandaag: we hebben drie bruggen tegen gehad, in hoog tempo naar de pont. Na de pont meteen weer bijschakelen op de Westzanerdijk richting Nauerna. Een paar tussensprintjes later – “iedere plaatsnaamaanduiding is een finishlijn” volgens Juliette – via de Kerkstraat weer op het Kerkplein. Wederom een heerlijke 60 km!
Erik E.
]]>mariosunriders17 mei - Tour Des Quatre Ponts2010-05-24T17:26:00+02:002010-05-24T17:26:00+02:00tag:sunridersnl,2010:.69'The day before' ontvouwde Marcel reeds per e-mail zijn plannen voor een brugetappe. Had ik even gemist, want die zaterdag had ik geen kans gezien mijn mail te lezen, onder meer door verregaande werkzaamheden aan de fiets: het pedaal-kliksysteem onder de knie krijgen en montage van de Cateye. Want ja, het is een feit: ErikB en ErikE hebben geïnvesteerd in een nieuwe fiets. Na enkele weken speurwerk en een bijna overbelaste mailserver, kwamen wij uit bij een fietsspecialist in Zuid-Holland. Om hier met een redelijke kwantumkorting twee 60 cm modellen van het type 'Bulls Harrier 2' aan te schaffen. De kleur was uiteraard leidend, de velo's moesten passen bij de outfit van de Sunriders. Daarom zijn het geen Pinarello's geworden, bah.
Zondag even voor negenen bij de kerk, verzamelen voor een mooie rit. Redelijk goed weer, nog wel steeds te koud voor de tijd van het jaar. Met enige wind vanuit de noordwest hoek. Wim en Erwin zaten desondanks zeer geanimeerd op het terras te keuvelen, zoals je normaal op die plek iets oudere stelletjes veel later in de middag ziet doen. Zelfs het slaan van de klok deed ze aanvankelijk niet van hun verhaal loskomen. Heel benieuwd waar dat over ging! Uiteindelijk allemaal op de fiets geklommen, voor de "Tour Des Quatre Ponts" op weg naar Muiden.
Door het Twiske langs Landsmeer richting en over de Schellingwouderbrug, waar we en passant even een groep in van die feloranje weggeefshirts voorbij gingen.
Vervolgens door Zeeburg en het pad langs het A'dam-Rijnkanaal, via de Nieuwe Muiderbrug richting het centrum van Muiden. IJkpunt: het café van Ome Ko. Nadat de 'Tete de la Course' al was afgestapt, paste Marcel in de volggroep zijn oude truc toe door te melden "We rijden nog een stuk door, naar Muiderberg", toch weer aangepikt! Met zijn allen langs de mooie paden over de Zuidpolderweg op weg naar Muiderberg. Hier vonden wij een zojuist openend koffietentje aan. Koffie met appelgebak (wat anders?) bij een heerlijk doorbrekende zon. Na uitvoerige bespreking van de logistiek rondom de aankomende "Limburgs Mooiste" was het weer tijd om de terugreis te starten.
Vanaf Muiderberg, langs het imposante Muiderslot weer door Muiden, de brug bij Ome Ko over het rechte eind op naar de Muiderbrug.
Ondanks rijden in westelijke richting weinig last van de wind. Zal dit nu het voordeel zijn van een echte racefiets? Het gaat in elk geval erg lekker. Wennen aan het pedaal-kliksysteem was een eitje! Plotseling, op het fietspad ergens in de buurt van Diemen, roept Marcel: "Stop! Die ligt op zijn rug, zo gaat-ie dood!", waarna iedereen in de remmen knijpt. Waarna ik door het 112-karakter van de situatie, prompt mijn pedalen vergeet. Voor ik dat arme schaap kan zien, lig ik zelf op mijn linkerzij te mekkeren op het asfalt; da's een leermomentje... Daadkrachtig helpt Marcel het bruingevlekte schaap (of was het stront?) op zijn poten, die loopt wel weer. Hulde Marcel, brandweerman te Oostzaan. Daarna doemt al gauw de Nescio-brug op, die Diemen verbindt met IJburg. Wat een mooie brug is dit en alleen voor langzaam verkeer!
Via het kanaal en een lus de Schellingwouderbrug weer over, nu al met iets van verzuring. Zal dat komen door het fenomeen 'trekken aan de pedalen'? Na de brug een paar momentjes met ander (fiets-)verkeer, even wist niemand waar-die heen moest. Dan weer rap op weg naar Nieuwendam, via Buiksloot en Kadoelen, op huus an. Afgesproken was om Joep te verlossen van zijn tas met speciaal aangeschafte Sunriders-sokken, welke hij uitdeelt vanaf zijn erf. Ruim 62 mooie kilometers.
Erik E.De kleur was uiteraard leidend, de velo's moesten passen bij de outfit van de Sunriders. Daarom zijn het geen Pinarello's geworden, bah.
Zondag even voor negenen bij de kerk, verzamelen voor een mooie rit. Redelijk goed weer, nog wel steeds te koud voor de tijd van het jaar. Met enige wind vanuit de noordwest hoek. Wim en Erwin zaten desondanks zeer geanimeerd op het terras te keuvelen, zoals je normaal op die plek iets oudere stelletjes veel later in de middag ziet doen. Zelfs het slaan van de klok deed ze aanvankelijk niet van hun verhaal loskomen. Heel benieuwd waar dat over ging! Uiteindelijk allemaal op de fiets geklommen, voor de "Tour Des Quatre Ponts" op weg naar Muiden.
Door het Twiske langs Landsmeer richting en over de Schellingwouderbrug, waar we en passant even een groep in van die feloranje weggeefshirts voorbij gingen.
Vervolgens door Zeeburg en het pad langs het A'dam-Rijnkanaal, via de Nieuwe Muiderbrug richting het centrum van Muiden. IJkpunt: het café van Ome Ko. Nadat de 'Tete de la Course' al was afgestapt, paste Marcel in de volggroep zijn oude truc toe door te melden "We rijden nog een stuk door, naar Muiderberg", toch weer aangepikt! Met zijn allen langs de mooie paden over de Zuidpolderweg op weg naar Muiderberg. Hier vonden wij een zojuist openend koffietentje aan. Koffie met appelgebak (wat anders?) bij een heerlijk doorbrekende zon. Na uitvoerige bespreking van de logistiek rondom de aankomende "Limburgs Mooiste" was het weer tijd om de terugreis te starten.
Vanaf Muiderberg, langs het imposante Muiderslot weer door Muiden, de brug bij Ome Ko over het rechte eind op naar de Muiderbrug.
Ondanks rijden in westelijke richting weinig last van de wind. Zal dit nu het voordeel zijn van een echte racefiets? Het gaat in elk geval erg lekker. Wennen aan het pedaal-kliksysteem was een eitje! Plotseling, op het fietspad ergens in de buurt van Diemen, roept Marcel: "Stop! Die ligt op zijn rug, zo gaat-ie dood!", waarna iedereen in de remmen knijpt. Waarna ik door het 112-karakter van de situatie, prompt mijn pedalen vergeet. Voor ik dat arme schaap kan zien, lig ik zelf op mijn linkerzij te mekkeren op het asfalt; da's een leermomentje... Daadkrachtig helpt Marcel het bruingevlekte schaap (of was het stront?) op zijn poten, die loopt wel weer. Hulde Marcel, brandweerman te Oostzaan. Daarna doemt al gauw de Nescio-brug op, die Diemen verbindt met IJburg. Wat een mooie brug is dit en alleen voor langzaam verkeer!
Via het kanaal en een lus de Schellingwouderbrug weer over, nu al met iets van verzuring. Zal dat komen door het fenomeen 'trekken aan de pedalen'? Na de brug een paar momentjes met ander (fiets-)verkeer, even wist niemand waar-die heen moest. Dan weer rap op weg naar Nieuwendam, via Buiksloot en Kadoelen, op huus an. Afgesproken was om Joep te verlossen van zijn tas met speciaal aangeschafte Sunriders-sokken, welke hij uitdeelt vanaf zijn erf. Ruim 62 mooie kilometers.
Erik E.
]]>mariosunridersRonde van Noord-Holland 20102010-04-25T21:53:00+02:002010-04-25T21:53:00+02:00tag:sunridersnl,2010:.68De Sunriders hadden op zaterdag 24 april om half negen bij Joep aan de rand van het Twiske afgesproken. Gehaast door het half uurtje eerder spring ik op de fiets op weg naar Oostzaan. Op de Beatrixbrug wordt ik begroet door een bekende en daardoor realiseer ik me dat ik mijn helm niet op heb. Op zo’n toertocht als vandaag kan je deze maar beter wel op je bolletje hebben en daarom snel ik weer naar huis. Een kwartiertje later kom ik hijgend maar wel warmgedraaid het Vinkennest oprijden waar negen (9!) andere Sunriders in vol tenue me staan op te wachten. ErikE, ErikB, Alvin, Erwin, Marcel, Juliette (ssstt, niks tegen de trainer zeggen), Peter, Jan en Joep. Wat een schitterend gezicht!
Na de mooi bijpassende sokken (Peter bedankt!) te hebben aangetrokken en nadat de startbewijzen zijn rondgedeeld (Rabobank en Gemeente Oostzaan bedankt!) gaan we naar de sporthal voor de eerste stempel. Voor vertrek worden nog wat bidons met toverdrank gewisseld (Marcel bedankt!) en even na negenen gaan we toch echt op pad richting De Haal. Wat hebben we mazzel met het weer: volop zon, licht briesje uit het noordoosten en nu nog fris maar de voorspelling is 16/17 graden. Prachtig fietsweer dus. (Mario bedankt!)
Via de Stationsstraat en Wormer gaat de tocht naar Uitgeest en naar Egmond. De Sunriders maken indruk met hun tenues en dat willen we ook laten weten. Het peloton heeft hier de ‘wind’ op de kont en er worden snelheden van tegen de 40 gereden. En vaak aangevoerd door een Sunrider. Net voor Egmond laten we het tempo weer even voor wat het is om de groep weer bij elkaar te brengen. Wij wijken hier van de route af om het dinsdag-avond-stamcafé van Erwin en Peter te bezoeken. Ik ben blij dat we even afstappen om tijd te maken voor koffie en een appelrondje want het gaat toch wel in de benen zitten en we moeten nog een behoorlijk stuk.
Na de koffie is het de eerste kilometers altijd weer even wennen voor de beentjes. Zo ook nu: op de boulevard komt er hier en daar een puf en een steun uit de groep. Na een aantal kilometers komen we via de prachtige Herenweg door de bossen aan op de stempelpost bij Bergen. Hier even de bidons bijvullen en wat druivensuiker naar binnen.Na Bergen gaat het tegen de wind in naar het Oosten. Het tempo ligt hier wat lager maar nog steeds rond de dertig. We zitten op ongeveer de helft als we afscheid moeten nemen van de bikkels Joep, Erwin en Peter. De splitsing 110/160 km is namelijk daar. De bikkel-Sunriders gaan rechtdoor naar Medemblik en de andere Sunriders buigen af naar het zuiden. Even zegt ook mijn hart: kom op jôh, rechtdoor, maar mijn hoofd wint het.
In Heerhugowaard krijgen we een flesje sportdrank en een krentebol. Even gelegenheid om even de benen te strekken aan de waterkant. Lekker met mijn benen languit en mijn kont op de steiger. Dit is wat anders dan zo’n klein hard zadel (ik vraag me nog steeds af waarom een racefietszadel zo klein en hard moet zijn). Na de troepen weer bij elkaar geraapt te hebben gaan we via het polderlandschap langs Bobeldijk(!), richting Spierdijk. De magen beginnen wat te knorren dus willen we wat eten. Dit is nog niet zo makkelijk in deze contreien. Het vergt wat zoekwerk maar in Avenhorn vinden we een gezellige stek. We eten hier een Koek en Zopie en gieten ons vol met cola. In het zonnetje is het goed toeven. Je zou bijna vergeten dat je al 90 km hebt gefietst.
De laatste kilometers hebben we de wind op de kont. In Middenbeemster kregen we nog een stempel en via Purmerend en het Twiske (Juliette wat ging je hard) kwamen we even voor drieën weer aan bij de sporthal.
Hier hebben we het tegeltje opgehaald en zijn we neergestreken op het terras van het Paviljoen. Dat was even genieten: in het zonnetje, schoentjes uit, koud biertje en een stoel met een zeker 25 keer zo groot oppervlakte als mijn zadeltje. We hadden nog even de hoop om Joep, Erwin en Peter hier te kunnen treffen, maar 50 km extra is een kleine twee uur langer fietsen. Peter wist door de telefoon nog wel te vertellen dat Joep wereldbenen had en dat hij en Erwin ‘er als pupillen achteraan fietsten’. Joep verdient dan ook de titel: ‘Sunrider van de Week’. Even bij Marit navragen en de aap kwam uit de mouw: de hele week vroeg naar bed, hard trainen en een pastaatje vooraf.
Sunriders, ik heb een fantastische dag gehad en zie al uit naar de volgende toer.
Grt. Wim
De Sunriders hadden op zaterdag 24 april om half negen bij Joep aan de rand van het Twiske afgesproken. Gehaast door het half uurtje eerder spring ik op de fiets op weg naar Oostzaan. Op de Beatrixbrug wordt ik begroet door een bekende en daardoor realiseer ik me dat ik mijn helm niet op heb. Op zo’n toertocht als vandaag kan je deze maar beter wel op je bolletje hebben en daarom snel ik weer naar huis. Een kwartiertje later kom ik hijgend maar wel warmgedraaid het Vinkennest oprijden waar negen (9!) andere Sunriders in vol tenue me staan op te wachten. ErikE, ErikB, Alvin, Erwin, Marcel, Juliette (ssstt, niks tegen de trainer zeggen), Peter, Jan en Joep. Wat een schitterend gezicht!
Na de mooi bijpassende sokken (Peter bedankt!) te hebben aangetrokken en nadat de startbewijzen zijn rondgedeeld (Rabobank en Gemeente Oostzaan bedankt!) gaan we naar de sporthal voor de eerste stempel. Voor vertrek worden nog wat bidons met toverdrank gewisseld (Marcel bedankt!) en even na negenen gaan we toch echt op pad richting De Haal. Wat hebben we mazzel met het weer: volop zon, licht briesje uit het noordoosten en nu nog fris maar de voorspelling is 16/17 graden. Prachtig fietsweer dus. (Mario bedankt!)
Via de Stationsstraat en Wormer gaat de tocht naar Uitgeest en naar Egmond. De Sunriders maken indruk met hun tenues en dat willen we ook laten weten. Het peloton heeft hier de ‘wind’ op de kont en er worden snelheden van tegen de 40 gereden. En vaak aangevoerd door een Sunrider. Net voor Egmond laten we het tempo weer even voor wat het is om de groep weer bij elkaar te brengen. Wij wijken hier van de route af om het dinsdag-avond-stamcafé van Erwin en Peter te bezoeken. Ik ben blij dat we even afstappen om tijd te maken voor koffie en een appelrondje want het gaat toch wel in de benen zitten en we moeten nog een behoorlijk stuk.
Na de koffie is het de eerste kilometers altijd weer even wennen voor de beentjes. Zo ook nu: op de boulevard komt er hier en daar een puf en een steun uit de groep. Na een aantal kilometers komen we via de prachtige Herenweg door de bossen aan op de stempelpost bij Bergen. Hier even de bidons bijvullen en wat druivensuiker naar binnen.Na Bergen gaat het tegen de wind in naar het Oosten. Het tempo ligt hier wat lager maar nog steeds rond de dertig. We zitten op ongeveer de helft als we afscheid moeten nemen van de bikkels Joep, Erwin en Peter. De splitsing 110/160 km is namelijk daar. De bikkel-Sunriders gaan rechtdoor naar Medemblik en de andere Sunriders buigen af naar het zuiden. Even zegt ook mijn hart: kom op jôh, rechtdoor, maar mijn hoofd wint het.
In Heerhugowaard krijgen we een flesje sportdrank en een krentebol. Even gelegenheid om even de benen te strekken aan de waterkant. Lekker met mijn benen languit en mijn kont op de steiger. Dit is wat anders dan zo’n klein hard zadel (ik vraag me nog steeds af waarom een racefietszadel zo klein en hard moet zijn). Na de troepen weer bij elkaar geraapt te hebben gaan we via het polderlandschap langs Bobeldijk(!), richting Spierdijk. De magen beginnen wat te knorren dus willen we wat eten. Dit is nog niet zo makkelijk in deze contreien. Het vergt wat zoekwerk maar in Avenhorn vinden we een gezellige stek. We eten hier een Koek en Zopie en gieten ons vol met cola. In het zonnetje is het goed toeven. Je zou bijna vergeten dat je al 90 km hebt gefietst.
De laatste kilometers hebben we de wind op de kont. In Middenbeemster kregen we nog een stempel en via Purmerend en het Twiske (Juliette wat ging je hard) kwamen we even voor drieën weer aan bij de sporthal.
Hier hebben we het tegeltje opgehaald en zijn we neergestreken op het terras van het Paviljoen. Dat was even genieten: in het zonnetje, schoentjes uit, koud biertje en een stoel met een zeker 25 keer zo groot oppervlakte als mijn zadeltje. We hadden nog even de hoop om Joep, Erwin en Peter hier te kunnen treffen, maar 50 km extra is een kleine twee uur langer fietsen. Peter wist door de telefoon nog wel te vertellen dat Joep wereldbenen had en dat hij en Erwin ‘er als pupillen achteraan fietsten’. Joep verdient dan ook de titel: ‘Sunrider van de Week’. Even bij Marit navragen en de aap kwam uit de mouw: de hele week vroeg naar bed, hard trainen en een pastaatje vooraf.
Sunriders, ik heb een fantastische dag gehad en zie al uit naar de volgende toer.
Grt. Wim
]]>mariosunridersEerste bergetappe van 20102010-04-20T20:36:00+02:002010-04-20T20:36:00+02:00tag:sunridersnl,2010:.67Het is zondagmorgen, 8.15 u. Erwin voor de deur. 8.45 u. Kerkplein Oostzaan.
Aanwezigen, Marcel, Wim, Jan, Elvin, Erwin, Joep, Juliet, ik zei de gek, maar waar blijft Eric E?
Eric B had aangegeven dat hij wakker had gelegen dus wilde niet het risico lopen dat hij op de fiets in slaap zou vallen dus hij was niet aanwezig.
Op weg en aangekomen op de Burcht, Zaantheater, daar is Eric E., gelukkig, we zijn voltallig.
Op weg voor de eerste bergetappe van dit seizoen. Eerst richting Westzaanderdijk en daar al gauw beseffen dat als er nu niet gekoerst gaat worden , we de pont van 9.20 niet gaan halen, dus, TRAPPEN.
Met zo'n gangetje van pak weg 35/u tegen wind in naar Buitenhuizen gekoerst.
Pont over en zonder veel problemen maar wel enorm van het weer en de omgeving genietend, de voet van het Kopje bereikt.
Daar ontplofte het peloton volledig. Een ieder ging daar in z'n eigen tempo z'n eigen weg. Wat de rest van de renners gedaan hebben weet ik niet precies, maar ik ben tweemaal aan de ene kant en tweemaal aan de andere kant omhoog gegaan.
De eerste keer omhoog ging goed, de tweede, derde en vierde keer gingen niet zo goed. Het valt niet mee na de winter weer voor het eerst klimmen voor een man van mijn leeftijd met mijn gewicht.
Maar ik klaag niet hoor, ik heb genoten, vooral van de afdalingen.
Daarna heerlijk bij de Ridders van Brederode koffie met iets erbij genuttigd. Daar wat kledingstukken verwijderd, waaronder de beenstukken en toen kwamen ze natuurlijk tevoorschijn.
Ineens voelde ik allemaal jaloerse blikken op m'n enkels gericht worden, maar dat was logisch want ik was natuurlijk de enige met de enige, echte, onvervalste Sunriders sokken aan.
Nou en toen kon de handel beginnen natuurlijk. Heb inmiddels 20 paar kunnen leveren aan de club. Loop dus langzaam binnen. Kan binnenkort stoppen met werken, ha ha.
enfin , toen de terugweg.
Rustig aan door Bloemendaal, stukje Haarlem en Spaarndam en daarna nog met een lekker gangetje van zo'n dik 30/u richting pont.
Bij pont ongeveer 15 min. op pont gewacht.
Tijdens wachten toch nog minstens 1 maar hoop op 2 liefhebbers voor de Giro toertocht weten te strikken. Zijn we toch met 4 Sunriders aanwezig op de Giro (moeten tenslotte wel reclame maken voor onze sponsors, toch?)
www.girotoertochtamsterdam.nl/
Aan de overkant van de pont werd het tempo al gauw weer opgevoerd tot boven de 30/u.
Aan het eind van de Westzaanderdijk, ter hoogte van de Aldi , waar overigens de Sunriderssokken verkrijgbaar zijn, haakten Erwin en Peter af waar we na zo'n tweehonderd meter erachter kwamen dat wij niet de enigen waren die uitgeblust waren. Er was nl. een busje uitgebrand en dus ook uitgeblust (voor exacte details bij Erwin).
Kortom, ik heb heerlijk gefietst en hoop jullie ook.
Tot zaterdag voor de ronde van Noord-Holland.
Afz, Sunrider Nr. 10 (Peter)
Aanwezigen, Marcel, Wim, Jan, Elvin, Erwin, Joep, Juliet, ik zei de gek, maar waar blijft Eric E?
Eric B had aangegeven dat hij wakker had gelegen dus wilde niet het risico lopen dat hij op de fiets in slaap zou vallen dus hij was niet aanwezig.
Op weg en aangekomen op de Burcht, Zaantheater, daar is Eric E., gelukkig, we zijn voltallig.
Op weg voor de eerste bergetappe van dit seizoen. Eerst richting Westzaanderdijk en daar al gauw beseffen dat als er nu niet gekoerst gaat worden , we de pont van 9.20 niet gaan halen, dus, TRAPPEN.
Met zo'n gangetje van pak weg 35/u tegen wind in naar Buitenhuizen gekoerst.
Pont over en zonder veel problemen maar wel enorm van het weer en de omgeving genietend, de voet van het Kopje bereikt.
Daar ontplofte het peloton volledig. Een ieder ging daar in z'n eigen tempo z'n eigen weg. Wat de rest van de renners gedaan hebben weet ik niet precies, maar ik ben tweemaal aan de ene kant en tweemaal aan de andere kant omhoog gegaan.
De eerste keer omhoog ging goed, de tweede, derde en vierde keer gingen niet zo goed. Het valt niet mee na de winter weer voor het eerst klimmen voor een man van mijn leeftijd met mijn gewicht.
Maar ik klaag niet hoor, ik heb genoten, vooral van de afdalingen.
Daarna heerlijk bij de Ridders van Brederode koffie met iets erbij genuttigd. Daar wat kledingstukken verwijderd, waaronder de beenstukken en toen kwamen ze natuurlijk tevoorschijn.
Ineens voelde ik allemaal jaloerse blikken op m'n enkels gericht worden, maar dat was logisch want ik was natuurlijk de enige met de enige, echte, onvervalste Sunriders sokken aan.
Nou en toen kon de handel beginnen natuurlijk. Heb inmiddels 20 paar kunnen leveren aan de club. Loop dus langzaam binnen. Kan binnenkort stoppen met werken, ha ha.
enfin , toen de terugweg.
Rustig aan door Bloemendaal, stukje Haarlem en Spaarndam en daarna nog met een lekker gangetje van zo'n dik 30/u richting pont.
Bij pont ongeveer 15 min. op pont gewacht.
Tijdens wachten toch nog minstens 1 maar hoop op 2 liefhebbers voor de Giro toertocht weten te strikken. Zijn we toch met 4 Sunriders aanwezig op de Giro (moeten tenslotte wel reclame maken voor onze sponsors, toch?)
Aan de overkant van de pont werd het tempo al gauw weer opgevoerd tot boven de 30/u.
Aan het eind van de Westzaanderdijk, ter hoogte van de Aldi , waar overigens de Sunriderssokken verkrijgbaar zijn, haakten Erwin en Peter af waar we na zo'n tweehonderd meter erachter kwamen dat wij niet de enigen waren die uitgeblust waren. Er was nl. een busje uitgebrand en dus ook uitgeblust (voor exacte details bij Erwin).
Kortom, ik heb heerlijk gefietst en hoop jullie ook.
Tot zaterdag voor de ronde van Noord-Holland.
Afz, Sunrider Nr. 10 (Peter)
]]>mariosunridersVerjaardags-Ronde2010-04-16T08:07:00+02:002010-04-16T08:07:00+02:00tag:sunridersnl,2010:.6607:30 uur wekker gaat, het is zondag 11 april 2010. Na enkele afzeggingen ben ik weer in de gelegenheid mee te trappen met de Sunriders.
Ik werp een blik naar buiten en zie direct dat het stralend mooi weer is. Ik wil de sponsors niet teleurstellen dus het Sunriders pak gaat aan, met been en arm stukken het is tenslotte maar 5 graden. Bidon vullen, bandjes pompen en een vleugje ketting spray en ik ben er klaar voor.
Vanuit Assendelft ben ik binnen een kwartier bij Peter in Koog aan de Zaan om gezamenlijk naar Oostzaan te rijden, dit keer rijden we via het nieuwe fietspad langs de Weer. De weg door Poelenburg ziet er namelijk door de vorst schade uit als een landingsbaan die gebombardeerd is. Ik wilde eigenlijk de vergelijking met de kerkstraat in Oostzaan maken maar ben bang dat dan mijn eerste verslag gecensureerd zou worden.
Na stevig doortrappen, er staat veel wind, zijn we om 08:50 bij de kerk. Jan staat ons al op te wachten. Binnen enkele minuten is de hele groep compleet. Komt dit door het ogenschijnlijke mooie weer of de verjaardag van Marcel (lees: koffie en gebak).
Om de drank veilig te stellen welke Marcel van Erik heeft ontvangen rijden we via zijn huis naar Landsmeer. Voor mijn gevoel gingen we vanuit Lansmeer meerdere keren links en rechts, langs het water, pont op, pont af naar Broek in Waterland. De knooppunt route welke Marcel had uitgezet heeft ons via tunneltje in en tunneltje uit een werkelijk mooie route om het theehuis heen laten rijden waarna we voor de wind bij het theehuis arriveerde. De koffie met warm appelgebak of worteltaart ! Op deze locatie is werkelijk uniek. Tijdens de koffie zijn er startbewijzen voor de Giro en Ronde van Noord Holland verdeeld.
Vanuit het theehuis gingen we weer richting Oostzaan. De zon was inmiddels geheel verdwenen waardoor het erg koud was voor Wim met zijn korte broek.
Een lekke achterband van Erwin zijn fiets dwong ons tot stoppen. Inmiddels hebben we voldoende lekke banden op verschillende locaties gehad om een fietsbandreparatie tocht te kunnen uit zetten.
Met 66,5 kilometer rijervaring erbij en 1 lekke binnenband in mijn zadeltas hangt mijn fiets weer in de garage.
Grt. Erwin
Ik werp een blik naar buiten en zie direct dat het stralend mooi weer is. Ik wil de sponsors niet teleurstellen dus het Sunriders pak gaat aan, met been en arm stukken het is tenslotte maar 5 graden. Bidon vullen, bandjes pompen en een vleugje ketting spray en ik ben er klaar voor.
Vanuit Assendelft ben ik binnen een kwartier bij Peter in Koog aan de Zaan om gezamenlijk naar Oostzaan te rijden, dit keer rijden we via het nieuwe fietspad langs de Weer. De weg door Poelenburg ziet er namelijk door de vorst schade uit als een landingsbaan die gebombardeerd is. Ik wilde eigenlijk de vergelijking met de kerkstraat in Oostzaan maken maar ben bang dat dan mijn eerste verslag gecensureerd zou worden.
Na stevig doortrappen, er staat veel wind, zijn we om 08:50 bij de kerk. Jan staat ons al op te wachten. Binnen enkele minuten is de hele groep compleet. Komt dit door het ogenschijnlijke mooie weer of de verjaardag van Marcel (lees: koffie en gebak).
Om de drank veilig te stellen welke Marcel van Erik heeft ontvangen rijden we via zijn huis naar Landsmeer. Voor mijn gevoel gingen we vanuit Lansmeer meerdere keren links en rechts, langs het water, pont op, pont af naar Broek in Waterland. De knooppunt route welke Marcel had uitgezet heeft ons via tunneltje in en tunneltje uit een werkelijk mooie route om het theehuis heen laten rijden waarna we voor de wind bij het theehuis arriveerde. De koffie met warm appelgebak of worteltaart ! Op deze locatie is werkelijk uniek. Tijdens de koffie zijn er startbewijzen voor de Giro en Ronde van Noord Holland verdeeld.
Vanuit het theehuis gingen we weer richting Oostzaan. De zon was inmiddels geheel verdwenen waardoor het erg koud was voor Wim met zijn korte broek.
Een lekke achterband van Erwin zijn fiets dwong ons tot stoppen. Inmiddels hebben we voldoende lekke banden op verschillende locaties gehad om een fietsbandreparatie tocht te kunnen uit zetten.
Met 66,5 kilometer rijervaring erbij en 1 lekke binnenband in mijn zadeltas hangt mijn fiets weer in de garage.
Grt. Erwin
]]>mariosunridersZomertijd-rit-2010-04-07T07:26:00+02:002010-04-07T07:26:00+02:00tag:sunridersnl,2010:.65Langzaam maar zeker begint het wieler seizoen voor de Sunriders weer op gang te komen. Voor de verandering spreken we af bij de fietstunnel van station Koog Bloemwijk. Dit “leest” vanzelfsprekender dan het blijkt te zijn. Na het nodige heen- en weer gemail om helder te krijgen waar we precies afspreken is de verwarring pas echt compleet als Wim met een zelfgemaakte kaart iedereen bewust maakt van het feit dat er enorm veel tunnels in Zaanstad zijn… De groep uit Oostzaan (Erik E, Jan, een kameraad van Jan, Erik B en uiteindelijk Joep) arriveert rond 09.20 bij het bewuste tunneltje. Gelukkig verschijnt Peter even na half tien maar nog steeds geen spoor van Wim. “Wim zou toch ook komen of staat ie toch bij de busbrug te wachten?...”, even later verschijnt Wim toch ook en kunnen we op pad. Via de watertoren bij Westzaan zetten we koers naar Assendelft. Er staat een stevige wind en het is nog behoorlijk fris. Het tempo zit er goed in. Conditie is nog niet helemaal op peil maar door elkaar af te wisselen gaat het vrij goed. Eenmaal in het duingebied gaan we niet rechtstreeks naar de Gasterij (de verleiding is groot!) maar maken van de gelegenheid gebruik om ons voor te bereiden op de blauwe lus in Limburg door de waterberg en de heuvels naar de strandopgang van Heemskerk te pakken en – uiteraard – om een foto te nemen op een dierbare plek: de strandopgang (THX MLC). Van de strandopgang gaan we dan eindelijk naar de Gasterij om onszelf te tracteren op koffie en appelgebak. We verzamelen rond het open vuur en maken een begin met de helmenverbranding: de rituele opening van het Sunridersseizoen: HET WIELERSEIZOEN IS WEER GEOPEND!. De verbranding verloopt voorspoedig. Dit kan niet anders dan een mooi seizoen worden. De nodige tochten staan al op de agenda: 24 april – Ronde van Noord Holland (160KM: met dank aan Joep die zich hiervoor had ingeschreven in de stellige overtuiging dat hij een jaar eerder deze tocht al had gereden maar zich bleek te hebben vergist en de rest die zo ijdel was om zich niet te laten kennen); 5 juni – De blauwe lus van Limburgs mooiste. Over ander tochten wordt nagedacht.
De terugweg hebben we wind mee en de snelheid loopt dan ook weer behoorlijk op. Eenmaal terug voelt het weer fantastisch: bewust van iedere vezel in je lichaam en de wetenschap dat er nog heel wat kilometers nodig zijn om de geplande tochten met goed gevolg af te kunnen leggen. Het vooruitzicht dat je niet alleen voor deze opgave staat maar hierin gesteund wordt door de overige Sunriders geeft moed!.
Mannen, het was weer een waar genoegen en voelt – ondanks de spierpijn – weer geweldig!
Erik BVan de strandopgang gaan we dan eindelijk naar de Gasterij om onszelf te tracteren op koffie en appelgebak. We verzamelen rond het open vuur en maken een begin met de helmenverbranding: de rituele opening van het Sunridersseizoen: HET WIELERSEIZOEN IS WEER GEOPEND!. De verbranding verloopt voorspoedig.
Dit kan niet anders dan een mooi seizoen worden. De nodige tochten staan al op de agenda: 24 april – Ronde van Noord Holland (160KM: met dank aan Joep die zich hiervoor had ingeschreven in de stellige overtuiging dat hij een jaar eerder deze tocht al had gereden maar zich bleek te hebben vergist en de rest die zo ijdel was om zich niet te laten kennen); 5 juni – De blauwe lus van Limburgs mooiste. Over ander tochten wordt nagedacht.
De terugweg hebben we wind mee en de snelheid loopt dan ook weer behoorlijk op. Eenmaal terug voelt het weer fantastisch: bewust van iedere vezel in je lichaam en de wetenschap dat er nog heel wat kilometers nodig zijn om de geplande tochten met goed gevolg af te kunnen leggen. Het vooruitzicht dat je niet alleen voor deze opgave staat maar hierin gesteund wordt door de overige Sunriders geeft moed!.
Mannen, het was weer een waar genoegen en voelt – ondanks de spierpijn – weer geweldig!
Het weer is prachtig en de vooruitzichten voor vandaag en morgen zijn meer dan uitstekend. De stemming bij het team bestaande uit Marcel, Alvin, Erik E, Jan, Wim, Joep en Erik B zit er dan ook goed in. Onderweg maken we een tussenstop in het plaatsje Thorn in Noord Limburg, ook wel bekend als het “witte stadje”. Een bezoek aan dit stadje is meer dan de moeite waard, zeker aan te bevelen. In Thorn gebruiken we de lunch. Niet verwonderlijk met een zware tocht in het vooruitzicht nemen de meeste van ons pasta gerechten. Nadat we nog even in Thorn hebben rondgelopen gaan we weer op weg naar ons hotel in Heerlen. 
Volgens de routeplanners, ANWB site enz. staan ons de nodige files te wachten. Veelvuldig overleg via de ether: breaky, breaky kom er eens in.. leid ertoe dat we toch besluiten zo lang mogelijk de snelweg te volgen en geen groene route binnendoor. Het blijkt gelukkig mee te vallen en we komen rond een uur of drie bij ons hotel aan. We zijn niet de enige deelnemers aan Limburgs mooiste die dit hotel ontdekt hebben. We melden ons als team Zoutendijk en worden op slag als Koningen behandeld (Marcel je moet ons toch eens leren hoe je dit aanpakt: compromiterende foto’s, paardehoofden in bed....). We hebben drie kamers en komen snel tot een indeling: Marcel en E&E op een kamer, Joep en Wim op een kamer en Alvin en Jan. De kamers zien er prima uit en elke kamer heeft de beschikking over een bad met douche en een apart toilet: luxe!. Na ons snel te hebben omgekleed blijken er toch wat hiaten in de voorbereiding van sommige van ons te zitten: zo is Erik E zijn fietsschoenen vergeten. Hij baalt hier uiteraard stevig van en geeft aan dat hij graag even bij een Declathon langs wil om nieuwe schoenen te kopen (alsof ze die in Heerlen hebben, laat staan dat we weten waar de Decathlon is...). Na het omkleden gaan we op onze racefietsen op weg naar het startpunt van de tour. Ondanks de zorgvuldige voorbereidingen - zelfs deze verkennende tocht naar het startpunt is van tevoren op de kaart uitgezet en uitgeprint! – slagen we er toch in om de weg kwijt te raken. Blijkbaar kregen we wat hulp van buitenaf want we kwamen terecht op een soort winkelboulevard met – jawel – een Decathlon.....
Erik E kon zijn geluk niet op en zat in werkelijk no-time binnen schoenen te passen. Van deze gelegenheid is tevens gebruik gemaakt om de uitrusting van de Sunriders – met uitzondering van Peter en Erwin helaas maar dit komt nog goed – te vervolmaken met wielrenhandschoenen in de perfect kleurstelling!. ErikE heeft overigens nog goede zaken kunnen doen door de schoenen die hij 3 weken eerder had aangeschaft voor een zeer gunstig prijsje aan Marcel over te doen: er gaan geruchten dat.... (nou ja, hij is maandag wel weer aan het werk gegaan dus het zal wel meevallen). Na deze geslaagde onderbreking gaan we verder naar het startpunt. Hier is muziek en er zijn verschillende stands met wielerspullen: shirts, schoenen, krachtvoer, fietsen. E&E zijn verschrikkelijk blij dat ze net een andere fiets hebben aangeschaft en dus niet in de verleiding komen.... (er staat o.a. een prachtige full carbon TREK in – je raad het al – de Sunriders kleuren). Er zijn al behoorlijk wat bezoekers en er hangt een prettige relaxte sfeer. Na deze sfeer – en het bier van de tour sponsor – geproeft te hebben gaan we weer terug naar het hotel. De fietsen mogen mee op de kamer hetgeen we ons geen twee keer laten zeggen. 
]]>
Van de strandopgang gaan we dan eindelijk naar de Gasterij om onszelf te tracteren op koffie en appelgebak. We verzamelen rond het open vuur en maken een begin met de helmenverbranding: de rituele opening van het Sunridersseizoen: HET WIELERSEIZOEN IS WEER GEOPEND!. De verbranding verloopt voorspoedig. 